Mehdi Azaiez Qur’anic Counter-Discourse

My new book, Le contre-discours coranique (Berlin: DeGruyter, 2015), focuses on a distinctive literary form in the Qur’an: “counter-discourse”—that is, the discourse of the Qur’an’s opponents as represented in the qur’anic text itself. Qur’anic counter-discourse appears in the form of direct reported speech, easily identifiable by the formula “they say.” The first example in the canonical text appears in Q Baqarah 2:8

Mehdi Azaiez Qur’anic Counter-Discourse

وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَقُولُ آمَنَّا بِاللَّهِ وَبِالْيَوْمِ الْآخِرِ وَمَا هُمْ بِمُؤْمِنِينَ

wa-min al-nās man yaqūlu āmannā bi’llāh wa-bi’l-yawm al-ākhir wa-mā hum bi-mu’minīn

Among the people are those who say, “We believe in God and the Last Day,” but they do not believe

We can easily recognize the statement marked above in bold as the words of an (anonymous) opponent. My book identifies such statements throughout the qur’anic text, and examines them from historical, linguistic, and rhetorical perspectives

Historically, counter-discourse implies the existence of vocal opponents to the Qur’an. What, then, does such discourse reveal about these opponents’ identities and beliefs, and about the historical context in which they reportedly spoke? Linguistically, counter-discourse in the Qur’an consists of distinctive narrative and dialogical forms. What forms are used in the qur’anic text to record opponents’ sayings, and what forms are used to refute them? Rhetorically, counter-discourse seems to pose interesting ontological and argumentative paradoxes. How does a text considered by most Muslims to be divine speech incorporate the speech of those who are not divine, and who deny the Qur’an’s message? How does the qur’anic text give voice to opposition without legitimating it?

My book aims to address these questions in three stages. The first identifies and defines the subject (Chapters I-III), the second determines and quantifies a corpus of evidence (Chapters IV-V), and the third analyzes this corpus by querying its themes, forms, and evolution (Chapters VI-IX). This last stage includes both synchronic and diachronic approaches. I first undertake an intratextual reading of the Qur’an. I describe the discursive operations through which the Qur’an represents multiple voices (e.g. God, believers, disbelievers) and constructs counter-discourse and apologetic discourse. Indeed, the speech of opponents is never reported without reply, and we repeatedly encounter the emblematic formula of “they say . . . say . . .” (yaqūlūna . . . fa-qul . . .). This dialogue between counter-discourse and reply creates what can be called an argumentative question (a recent linguistic notion in the theory of argumentation). With this in mind, I analyze reported oppositional speech in terms of the replies it entails, paying special attention to how one counter-discourse can receive multiple different qur’anic replies

I then undertake an intertextual reading, querying the possible usage of counter-discourse in late antique texts, namely biblical and parabiblical literatures such as Christian apocrypha and the Talmud. This considerable task is only introduced in my book. Comparative analysis of some eschatological qur’anic and talmudic counter-discourses has already yielded encouraging results, as I have shown in “Les contre-discours eschatologiques dans le Coran et le traité du Sanhédrin” (in Déroche et al., eds., Les origines du Coran: Le Coran des origines [Paris: Académie des Inscriptions et Belles-Lettres, 2015], 111-128)

Throughout Le contre-discours coranique, I propose a formal typology of qur’anic counter-discourse, assess its distribution and importance, and outline its formal and discursive features (e.g., types of refutation, types of opponent, and internal evolution). Diagrams, graphs, and tables accompany the study in order to enhance our appreciation of this discursive corpus

Let me now highlight some of my findings. In quantitative terms, 588 verses contain some type of counter-discourse. There are three types: past (e.g., of Pharaoh or the people of Noah), present (e.g., against the Qur’an or Muhammad), and future (e.g., of the damned in hell). Respectively, they comprise 38%, 46%, and 16% of all qur’anic counter-discourses. The majority of “present” counter-discourses represent the important mise en scene of adversaries situated in the time of the qur’anic revelations. These adversaries argue against God (29%), against Muhammad (27%), against the Qur’an (20%), against final judgment (19%), and against the community of believers (6%). On the other hand, qur’anic replies to their arguments aim to strengthen the Qur’an’s author (the qur’anic God), its primary addressee and enunciator (Muhammad), its actual enunciation (the Qur’an as a process of divine revelation), its message (especially one of the most recurrent themes: eschatology), and its secondary addressees (the first community of believers). The presentation of counter-discourses and their replies is done with strategic constraints that aim at denigrating the qur’anic opponents. These strategies are principally isolation and focus. With the help of examples from Sūrat al Furqān and Sūrat al-Wāqiʿah analyzed in Chapter VIII of my book, I demonstrate how the counter-discourses are neutralized by the fact that they are in the minority, decentralized, and surrounded by statements that refute them

An important aim of Le contre-discours coranique is to address the question of how analysis of counter-discourse can help us better understand the socio-historical context of the emergence of the Qur’an. To say that the text of the Qur’an reflects a context of sectarian polemics is not new. What my book offers, however, is a fresh analysis of present counter-discourses that strongly supports recent suggestions—namely by Crone, Hawting, and Reynolds—to enroll qur’anic polemics in the religious controversies of Late Antiquity

It is likely that the historical portraits of Muhammad’s opponents in the traditional Islamic sources (especially the sīrah literature) are problematic. To put it more precisely, the opponents of the Qur’an were probably not pagans. Their objections, as reported in qur’anic counter-discourse, are mostly monotheistic in character. Statements that imply that they may have been pagan are very few (see my Chapter VII), and appear to be based on a discursive strategy of exaggeration that is typical of polemical language. Moreover, there are striking similarities of themes and formulations in present counter-discourses between the Qur’an and parabiblical texts. Especially in eschatological counter-discourses, one can easily perceive how the text of the Qur’an reflects a theological agenda that is distinct and yet nonetheless enrolled in a continuum with Talmudic literary forms, themes, arguments, and counter-arguments. On the whole, qur’anic counter-discourse seem more readily explainable in light of late antique Christian-Jewish polemics rather than solely through the lens of later Muslim exegesis

*Mehdi Azaiez is Assistant Professor of Islamic Studies at KU Leuven (Belgium)

© International Qur’anic Studies Association, 2015. All rights reserved

تنبیه الغافلین ابولیث سمرقندی داستان ترس کوه از عظمت خدا

وروي في الخبر أنّ عيسى عليه الصّلاة والسّلام، مرّ بقريةٍ، وفي تلك القرية جبلٌ، وفي الجبل بكاءٌ وانتحابٌ كثيرٌ فقال لأهل القرية: ما هذا البكاء وهذا الانتحاب في هذا الجبل؟ قالوا يا عيسى: منذ سكنّا هذه القرية نسمع هذا البكاء، وهذا الانتحاب بهذا الجبل، فقال عيسى عليه السّلام: يا ربّ ائذن لهذا الجبل أن يكلّمني، فأنطق اللّه الجبل، فقال: يا عيسى ما أردت منّي؟ قال: أخبرني ببكائك وانتحابك ما هو؟ قال: يا عيسى أنا الجبل الّذي كانت تنحت منّي الأصنام، الّتي يعبدونها من دون اللّه، فأخاف أن يلقيني اللّه تعالى في نار جهنّم، فإنّي سمعت اللّه يقول: {فاتّقوا النّار الّتي وقودها النّاس والحجارة} [البقرة: 24]، فأوحى الله تعالى إلى عيسى عليه الصلاة والسلام، أن قل للجبل: اسكن فإنّي قد أعذته من جهنّم

زبان صفایی (Safaitic) در عربستان شمالی

عربی باستان نخستین سطح تأییدشدهٔ زبان عربی بود که تمایزش را از دیگر گویش‌های سامی مرکزی در بیابان شام در اوایل هزارهٔ اول پیش از میلاد آغازید[۱] و تا ظهور سنت دستور زبان عرب در قرن هشتم میلادی ادامه یافت.

عربی باستان به نام لهجه ها و زبان های عربی پیش از اسلام اطلاق می گردد. قدیمی ترین گواهی زبان عربی به بایر (Bayer) در اردن برمی گردد که به خط عربی شمالی باستانی نوشته شده است که از دیگر خط های عربستان شمالی متمایز نشده است.[۲] زبان‌ها و لهجه‌های عربی باستانی به خط‌های بسیاری مانند صفایی (Safaitic)، هیسمایی (Hismaic)، نبطی (Nabatean)، ثمودی (Thamudic)، دادانی (Dadanitic) و حتی یونانی نوشته می‌شدند.[۳]

تعریف پرنیالیسم - Perennialism

پرنیالیسم که به فارسی پایدارگرایی یا پایاگرایی ترجمه شده است، یک نظریه تربیتی است که متأثر از مکتب های ذهن گرایی و عقل گرایی است. عده ای نیز بر این اعتقادند که مبانی فکری پایدارگرایی ازفلسفه های رئالیسم و تومیسم متأثر شده است. هرچه هست این نظریه تلفیقی از مکتبهای متفاوتی است که به صورت یک مکتب درآمده و به معنی توجه و علاقه مندی به امور جاودانی و ابدی است.طرفداران این نظریه بر خلاف پیشرفتگرایان که توصیه و تاکید به نوآوری و تغییر دارند، به اصول مطلق و ثابت پایبند هستند. اصحاب این مکتب معتقدند که علی رغم تغییرات شدید و گذرای اجتماعی، ثبات، واقعی تر از تغییر می باشد. ازاین رو پیروی از مسائل ثابت نیز به عنوان یک آرمان مطلوب در این مکتب محسوب می شود. از نظر متافیزیکی، پایدارگرایان برای جهان و جایگاه انسان در آن خصیصه عقلانی و روحانی قائل شده اند.

به عقیده پیروان این فلسفه تربیتی طبیعت آدمی از آغاز خلقت تغییر نیافته است.زیرا انسان امروز با همان مسائلی مواجه است که انسان گذشته مواجه بوده است. پایدارگرایان روی کاربرد خرد تاکید می کنند و می گویند محصلان باید یاد بگیرند که چگونه انگیزه ها یا تکانه های اساسی خود را خردمندانه کنترل کنند. کار آموزش و پرورش این نیست که محصلان را با جامعه یا روند معاصر سازگار کند بلکه باید ایشان را با حقیقت خارجی سازگار کند. پایدار گرایان مدرسه را بصورت نهادی اجتماعی که بالاخص برای پرورش قوای عقلانی طرح ریزی شده است، در نظر می گیرند. به عقیده آنان اولین مسئله فیلسوف آموزش وپرورش، تأمل در طبیعت انسانی و تدارک برنامه ای بر پایه خصیصه های کلی است.

زرّین‌دهان، واعظ نامدار کلیسای انطاکیه -  John Chrysostom

در تاریخ کلیسا، قرن‌های چهارم و پنجم میلادی به عنوان "عصر طلایی پدران" شناخته می‌شود. در این عصر، آبای کلیسا از سنت‌‌ها دفاع کرده و پایه تعالیم شوراها را بنیان نهادند. آثار این پدران - به دلیل حکمت معنوی این نوشته‌ها و یا به این خاطر که بخشی از متون مهم شورای جهانی را تشکیل می‌داد- به شکل گسترده‌‌ای منتشر شد[1]؛ بنابراین جامعه مسیحیت از گروه دینی کوچکی در امپراتوری روم به مهمترین نیروی دینی و فکری آن امپراتوری تحول یافت. آثار این پدران تا عصر کنونی مورد احترام و در مراکز علمی الهیات در سراسر جهان مسیحی تدریس می‌شود.[2]

در این میان، کلیسای ارتدوکس شرقی نیز برای این نویسندگان به وی‍‍ژه برای "سه پیشوای بزرگ" یعنی "باسیل کبیر[3]"، "گریگوری اهل نازیانزوس[4]" و "یوحنای زرین‌دهان" به عنوان اسقف و دکتر کلیسا احترام خاصی قائل است.[5]

تولد و نشو و نما

یوحنا در سال 349 میلادی در انطاکیه در خانواده‌ای مسیح متولد شد. پدرش که از خاندانی اصیل و ثروتمند بود، به عنوان کارگزار دولتی در دستگاه امپراتوری خدمت می‌کرد. او بر اثر لیاقتی که از خود نشان داد، در سنین جوانی منصبی مهم در دستگاه اداری کنت مشرق به دست آورد، اما پس مدت کوتاهی درگذشت و همسرش آنتوسا تصمیم گرفت تا خود را وقف آموزش فرزندش، یوحنّا نماید. یوحنّا در نزد الهیات‌دانانی چون دیودوروس[6] اهل طرسوس شروع به مطالعه الهیات کرد.[7] فلسفه را نزد آندراگاتیوس[8] و ادبیات و علوم معانی را نزد لیبانیوس[9] آموخت. با اینکه یوحنا تحت آموزش استادانی کافر همچون لیبانیوس بود، با این حال با راهنماییهای مادرش به انجام تکالیف مسیحی خود می‌پرداخت.[10]

ادامه نوشته

فهرست نامها، اصطلاحات و نشانه های اختصاری اسفار کتاب مقدس (عهد جدید و عهد قدیم)

فهرست نامها، اصطلاحات و نشانه های اختصاری اسفار کتاب مقدس (عهد جدید و عهد قدیم)

کاربرد این فهرست: با این فهرست شما می توانید به راحتی ارجاعات کتاب مقدس به هر زبانی که باشد را پیدا کنید. از آنجا که نام برخی از اسفار کتاب مقدس با برخی دیگر شباهت زیادی دارد، در تطبیق آن ها با یکدیگر در بسیاری از موارد اشتباه رخ می دهد. اما با وجود این فهرست از بروز چنین اشتباهاتی جلوگیری می شود.

علاوه بر این با وجود این اسامی شما می توانید شمایی کلی از اسفار عهد قدیم و عهد جدید را داشته باشید.

در این فهرست ابتدا نام فارسی، سپس نام عربی و در انتها نیز نام انگلیسی اسفار مربوطه آمده است. در مواردی که یک سفر به چند اسم نامیده شده، سعی شده اسامی دیگر آن نیز داخل پرانتز ذکر شود.

برخی از اسفار کتاب مقدس در برخی از نرم افزارها یا ارجاعات با نشانه اختصاری آورده می شوند. این نشانه های اختصاری نیز جلوی واژه انگلیسی و فارسی این اسامی آورده شده است.

عهد قدیم:

1

کتاب مقدس، عهدین

العهدین، الکتاب المقدس

Bible

2

عهد قدیم

العهـــد القــدیم

Old Testament

3

سفر پیدایش

پید

سفر التکوین

Gen

Genesis

4

سفر خروج

خرو

سفر الخروج

Exod

Exodus

5

سفر لاویان

لاو

سفر اللاویین

Lev

Leviticus

6

سفر اعداد

اعد

سفر العدد

Num

Numbers

7

سفر تثنیه

تث

سفر التثنیة

Deut

Deuteronomy

8

کتاب یوشع

یوش

سفر یشوع

Josh

Joshua

9

کتاب داوران

داو

سفر القضاة

Judg

Judges

10

کتاب روت

روت

سفر راعوث

Ruth

11

اول سموئیل

1 سمو

صموئیل الأول

I sam

I Samuel

12

دوم سموئیل

2 سمو

صموئیل الثانی

II sam

II Samuel

13

اول پادشاهان

1 پاد


ملوک الأول

I Kgs

I Kings


دوم پادشاهان

2 پاد

ملوک الثانی

II Kgs

II kings


اول تواریخ

1 توا

أخبار الأیام 1

I Chron

I Chronicles


دوم تواریخ

أخبار الأیام 2

II Chron

II Chronicles


کتاب عزرا

عز

سفر عزرا

Ezra

18

کتاب نحمیا

نح

سفر نحمیا

Neh

Nehemiah

19

کتاب استر

استر

سفر استیر

Esther

20

کتاب ایوب

ایوب

سفر أیوب

Job

21

مزامیر

مز

سفر المزامیر

Ps

Psalms

22

امثال سلیمان

امثال

سفر الأمثال

Prov

Proverbs

23

کتاب جامعه

جامعه

سفر الجامعة

Eccles

Ecclesiastes

24

غزل غزل های سلیمان

غزل

نشید الإنشاد

S of S

Song of Solomon or

Song of Songs

25

کتاب اشعیا

اش

سفر أشعیاء

Isa

Isaiah

26

کتاب ارمیا

ار

سفر أرمیا

Jer

Jeremiah

27

مراثی ارمیا

مراثی

مراثی أرمیا

Lam

Lamentations

28

کتاب حزقیال

حز

سفر حزقیال

Ezek

Ezekiel

29

کتاب دانیال

دان

سفر دانیال

Dan

Daniel

30

کتاب هوشع

هو

سفر هوشع

Hos

Hosea

31

کتاب یوئیل

یوئیل

سفر یوئیل

Joel

32

کتاب عاموس

عا

سفر عاموس

Amos

33

کتاب عوبدیا

عو

سفر عوبدیا

Obad

Obadiah

34

کتاب یونس

یون

سفر یونان

Jonah

35

کتاب میکاه

میکا

سفر میخا

Micah

36

کتاب ناحوم

نا

سفر ناحوم

Nahum

37

کتاب حبقوق

حب

سفر حبقوق

Hab

Habakkuk

38

کتاب صفنیا

صف

سفر صفنیا

Zeph

Zephaniah

39

کتاب حجّی

حجی

سفر حجى

Hag

Haggai

40

کتاب زکریا

زکر

سفر زکریا

Zech

Zechariah

41

کتاب ملاکی

ملا

سفر ملاخى

Mal

Malachi

DeuterocanonThe

اسفار قانونی دوم (اپوکریفا یا ملحقات عهد قدیم) که پروتستان ها آن را از کتاب مقدس حذف کرده اند.

الأسفار القانونیة الثانیة, تابعة للعهد القدیم - حَذَفَها البروتستنت

42

سفر طوبیا (طوبیت – توبیت)

سفر طوبیا

Tobit

43

سفر یهودیت (جودیت)

سفر یهودیت

Judith

44

تتمه سفر استر

تتمة سفر أستر

Esther

45

سفر حکمت سلیمان(خرد سلیمان)

سفر الحکمة

Wisdom

46

سفر یوشع بن سیراخ

سفر یسوع بن سیراخ

Jushua Son of Sirach

47

سفر نبوت باروخ (باروش)

سفر نبوة باروخ

Baruch

48

تتمه سفر دانیال

تتمة سفر دنیال

Daneil

49

سفر اول مکابیان (مکبث اول)

سفر المکابیین الأول

First of Maccabees

50

سفر دوم مکابیان (مکبث دوم)

سفر المکابیین الثانی

Second of Maccabees

51

مزمور 151

المزمور 151

Paslam 151

عهد جدید:

عهد جدید

العهد الجدید

New Testament

2

انجیل متی

متی

إنجیل متّى

Matt

St Matthew

3

انجیل مرقس

مرقس

إنجیل مرقس

St mark

4

انجیل لوقا

لوقا

إنجیل لوقا

St luke

5

انجیل یوحنا

یوحنا

إنجیل یوحنا

St John

6

اعمال رسولان

اعمال

أعمال الرسل

Acts

7

نامه پولس به رومیان

روم

رسالة بولس الرسول إلى أهل رومیة

Rom

Romans

8

نامه اول پولس به قرنتیان (اول قرنتیان)

1 قرن

رسالة بولس الرسول الأولى إلى أهل کورنثوس

I Cor

I Corinthians

9

نامه دوم پولس به قرنتیان (دوم قرنتیان)

2 قرن

رسالة بولس الرسول الثانیة إلى أهل کورنثوس

II Cor

II Corinthians

10

غلاطیان

غلا

رسالة بولس الرسول إلى أهل غلاطیة

Gal

Galatians

11

افسسیان

افس

رسالة بولس الرسول إلى أهل افسس

Eph

Ephesians

12

فیلپیان

فیل

رسالة بولس الرسول إلى أهل فیلبى

Phil

Philippians

13

کولسیان

کول

رسالة بولس الرسول إلى أهل کولوسى

Col

Colossians

14

اول تسالونیکیان

1 تسا

رسالة بولس الرسول الأولى إلى أهل تسالونیکى

I Thess

I Thessalonians

15

دوم تسالونیکیان

2 تسا

رسالة بولس الرسول الثانیة إلى أهل تسالونیکى

II Thess

II Thessalonians

16

تیموتائوس اول

1 تیمو

رسالة بولس الرسول الأولى إلى تیموثاوس

I Tim

I Timothy

17

تیموتائوس دوم

2 تیمو

رسالة بولس الرسول الثانیة إلى تیموثاوس

II Tim

II Timothy

18

رساله تیطس

تیطس

رسالة بولس الرسول إلى تیطس

Tit

Titus

19

فلیمون

فلیمون

رسالة بولس الرسول إلى فیلمون

Philem

Philemon

20

نامه به عبرانیان

عبر

الرسالة إلى العبرانیین

Heb

Hebrews

21

رساله یعقوب

یعقوب

رسالة یعقوب

Jas

James

22

رساله اول پطرس

1 پطر

رسالة بطرس الأولى

I Pet

I Peter

23

رساله دوم پطرس

2 پطر

رسالة بطرس الثانیة

II Pet

II Peter

24

رساله اول یوحنا

1 یو

رسالة یوحنا الأولى

I John

25

رساله دوم یوحنا

2 یو

رسالة یوحنا الثانیة

II John

26

رساله سوم یوحنا

3 یو

رسالة یوحنا الثالثة

III John

27

رساله یهودا

یهو

رسالة یهوذا

Jude

28

مکاشفه یوحنا

مکا

سفر الرؤیا

Revelation (Rev) or Apocalypse

صدوقیان «(Sadducees)» و فریسیان «(Pharisees) در قوم یهود

در روزگار عیسی، گروه های گوناگون دیانت یهودی اهمیتی یکسان برای شریعت و سیاست قائل نبودند. سامریان که اغلبشان در شمال بیت المقدس و ایالت یهودیه می زیستند، کافر قلمداد می شدند زیرا از نظر آنان تورات صرفا اسفار خمسه«(Pentateuch) »را در بر می گرفت (یعنی فقط پنج کتاب موسی را) و نیز معبد بیت المقدس خانه خدا نبود. اسنیان «(Essenes) »راهبانی بودندکه در نقاط دور افتاده فلسطین و به ویژه در کرانه بحر المیت می زیستند زیرا از نظر آنان عبادت در معبد سلیمان و همین طور برگزاری دیگر مناسک عمومی دینی، عملی مکروه تلقی می شد. «متعصبان»«(Zealots)»گروه سیاسی ستیزه جویی بودند که از فرط مخالفت با اشغال فلسطین توسط رومیان، مبادرت به اعمال تروریستی می کردند و نه فقط رومیان بلکه حتی هموطنان یهودی خویش را که به اندازه کافی میهن پرست نمی دانستند هدف حملات خود قرار می دادند.اما عمده ترین گروههای یهودیت رسمی، عبارت بودند از صدوقیان «(Sadducees)» و فریسیان«(Pharisees)».

صدوقیان گروهی اشرافی و عمدتا روحانی بودند که به منظور حفظ سنن دینی با امپراتوری روم همکاری کردند. آنان در دعا و نیایش همگانی در معبد سلیمان تأثیربسزایی باقی گذاشتند، اما در میان عامه مردم چندان طرفداری نیافتند. صدوقیان صرفا شریعت مکتوب (اسفار خمسه و به میزانی کمتر کتب انبیای عهد عتیق) را قبول داشتند و آن را در ظاهررعایت می کردند. آنان هراسی از فرهنگ یونانی به خود راه نمی دادند، چرا که اعتقاد داشتند خداوند اخلاقیات کتاب مقدس را در میان غیر یهودیان نیز اشاعه داده است. صدوقیان در تلاش برای حفظ موجودیت قوم یهود، بسیاری از اعمالی را که فریسیان بسیار مهم تلقی می کردند،کم اهمیت جلوه دادند. فریسیان گروهی غیر روحانی و با نفوذتر از صدوقیان بودند. ایشان اعقاب مؤمنانی بودند که در دوران پس از جنگ استقلال مکابیان (حدود سال 125 پیش از دوره مشترک) به دفاع از دین خود پرداختند و در مخالفت با شیوع فرهنگ یونانی، ثابت قدمانه بر شریعت صحه گذاردند. فریسیان که بر مطالعه دقیق تورات اصرار می ورزیدند، در همه جای فلسطین حضور داشتند وکنیسه هایی را که یهودیان خارج از بیت المقدس در آنها برای عبادت و مطالعه گردهم می آمدندتحت نفوذ خود درآورده بودند. گر چه آنان از دیرباز به شدت میهن پرست بودند، لیکن در زمانه عیسی توجه آنها عمدتا به شریعت یهودی (تورات) معطوف بود.فریسیان به طور غریزی جزئیات شریعت را مو به مو رعایت می کردند. عیسی با این غریزه تخالف می ورزید، زیرا اعتقاد داشت که نص شریعت می تواند به زیان روح آن باشد امروزه نگرش محققان درباره فریسیان، تأیید آمیزتر از نگرش نسل های گذشته مسیحیان است و واژه «فریسی» را دیگر به صورتی تحقیر آمیز به کار نمی برند. فریسیان تنها گروه از رهبران دینی بودندکه پس از تخریب معبد سلیمان و تبعید بنی اسرائیل به دنبال سرکوب شورش یهودیان در سال 70 دوره مشترک توانستند به بقای خویش ادامه دهند. آنگاه که مناسک دینی و مراسم قربانی کردن در معبد دیگر ممکن نبود، فریسیان بیش از پیش عبادت و مطالعه در کنیسه ها راترویج کردند. دیری نگذشت که آنان مجموعه سنن شفاهی را تدوین کردند، مجموعه ای که دریهودیت «میشنا» «(Mishnah)» و تلمود «(Talmud)» نام گرفت. بدین ترتیب فریسیان مبدع یهودیتی بودند که در دوره مشترک (تاریخ مشترک مسیحیان و یهودیان) سلطه داشته است.

معرفی ساده گرایش علوم قرآن و حدیث

معرفی گرایش علوم قرآن و حدیث

مقدمه:

رشته علوم و معارف اسلامی الهیات دارای گرایش‌های متعددی است که یکی از این گرایش‌ها، علوم قرآن و حدیث است. این گرایش به بررسی و شناخت عمیق قرآن کریم و احادیث معصومین (ع) می‌پردازد و در تربیت متخصصانی که بتوانند آموزه‌های دینی را به درستی تفسیر و تبیین کنند، نقش مهمی ایفا می‌کند.

اهداف گرایش علوم قرآن و حدیث:

* تربیت متخصصانی در زمینه فهم و تفسیر صحیح قرآن کریم و احادیث معصومین (ع)

* ترویج و نشر فرهنگ و معارف اسلامی

* پاسخگویی به شبهات و سؤالات دینی

* کمک به فهم عمیق‌تر آموزه‌های دینی

توانایی‌های فارغ التحصیلان گرایش علوم قرآن و حدیث:

* تفسیر و تبیین صحیح قرآن کریم و احادیث معصومین (ع)

* آشنایی با علوم مرتبط با قرآن و حدیث مانند تاریخ قرآن، علوم قرآنی، حدیث شناسی و رجال

* توانایی پژوهش و تحقیق در زمینه علوم قرآن و حدیث

* توانایی تدریس در سطوح مختلف آموزشی

* توانایی پاسخگویی به شبهات و سؤالات دینی

بازار کار و فرصت‌های شغلی:

فارغ التحصیلان گرایش علوم قرآن و حدیث می‌توانند در مراکز مختلفی مانند دانشگاه‌ها، حوزه‌های علمیه، مدارس، مراکز فرهنگی و تبلیغی، صدا و سیما و ... مشغول به کار شوند.

گرایش‌های مقطع کارشناسی ارشد:

* علوم قرآن و حدیث

* تفسیر قرآن کریم

* علوم قرآنی

* حدیث شناسی

گرایش‌های مقطع دکتری:

* علوم قرآن و حدیث
* تفسیر قرآن کریم
* علوم قرآنی
* حدیث شناسی

معرفی برخی از دروس گرایش علوم قرآن و حدیث:

* تفسیر قرآن کریم
* علوم قرآنی
* حدیث شناسی
* تاریخ قرآن و حدیث
* رجال و درایه

در پایان لازم به ذکر است که گرایش علوم قرآن و حدیث برای کسانی که به دنبال تحصیل در زمینه علوم دینی و اسلامی هستند، می‌تواند انتخاب مناسبی باشد.

کلمات کلیدی:

علوم قرآن و حدیث الهیات گرایش فرصت‌های شغلی

امیدواریم این مطلب برای شما مفید بوده باشد.

لیست کتاب و رسالات ابن تیمیه و کتاب های درباره او

التوكل على الله و الأخذ بالأسباب
(ابن تیمیه، احمد بن عبدالحلیم)
-
شرح مقدمة في أصول التفسير لإبن تيمية
(طیار، مساعد بن سلیمان)
-
المقامات و الأحوال المسماة التحفة العراقية
(ابن تیمیه، احمد بن عبدالحلیم)
-
الكلم الطيب
(ابن تیمیه، احمد بن عبدالحلیم)
-
منسك شيخ الإسلام إبن تيمية بین فیه صفة الحج و العمرة أحکام الزیارة
(ابن تیمیه، احمد بن عبدالحلیم)
-
قواعد إبن تیمیة في الرد علی المخالفین
(قریقری، حمدی بن حمید)
-
عرش الرحمن
(ابن تیمیه، احمد بن عبدالحلیم)

ادامه نوشته

شورای کالسدون The Council of Chalcedon/خلقیدون- محمد ضياء توحيدي

شورای کالسدون The Council of Chalcedon

نویسنده: محمد ضياء توحيدي

با تصویب الوهیت حضرت عیسی در شورای نیقیه (325میلادی) و برتری یافتن مسیحیان تثلیث‌گرا بر یگانه‌پرستان، به مرور زمان مشکلات و مسائل الهیاتی دیگری بروز کرد.از جمله اینکه اگر حضرت عیسی، خداست پس جنبه انسانی او را چگونه باید تصور کرد و اگر انسان است، چگونه جنبه الهی وی را باید با انسان‌بودن او جمع کرد؟

این مسأله برای مدتها موجب نزاع و درگیری میان مسیحیان گردیده بود و در این زمینه، دیدگاههای مختلفی میان مسیحیان وجود داشت. برخی بر این باور بودند که حضرت عیسی دارای دو طبیعت کاملا متفاوت و متمایز است و هیچ ارتباطی میان این دو طبیعت وجود ندارد.

برخی دیگر (و از جمله مسیحیان یعقوبی) بر این باور بودند که این دو طبیعت با هم آمیخته شده‌اند و یک طبیعت را تشکیل داده‌اند.

گروه سوم بر این باور بودند که مسیح دارای الوهیت و انسانیت کامل است و این دو سرشت با یکدیگر متحد شده‌اند و البته در عین آنکه با یکدیگر متحد گردیده‌اند، اما از یکدیگر متمایز هستند.[1]

این نزاع‌ها که می‌توانست برای حکومت وقت، مشکلات سیاسی فراوانی را به دنبال داشته باشد، امپراتور را بر آن داشت تا دست به تشکیل شورایی متشکل از عالمان مسیحی بزند تا از این رهگذر بتواند راه حلی برای برون‌رفت از این اختلافات پیدا کند.

دیدگاه ائوتوخس و تشدید اختلاف میان گروه های مسیحی

ائوتوخس که راهبی پر آوازه بود در حدود سال 378 میلادی در قسطنطنیه یا اطراف آن متولد گردید. او در ابتدای جوانی به دیری در قسطنطنیه وارد شد و تصمیم گرفت تا در طول زندگانیش از دیر خارج نشود. وی به زودی درجات ترقی را طی کرد و در سی سالگی به عنوان ریاست دیری که بیش از سیصد راهب در آن بودند منصوب گردید.[2]

ائوتوخس چندی بعد وارد نزاع‌های الهیاتی آن زمان گردید و در مقابل دیدگاه "نستوریوس"که معتقد به "دو طبیعتی"بود ایستاده، اظهار داشت که مسیح دارای یک طبیعت است.

به زودی کلیسا او را بدعت‌گذار معرفی کرد و متعاقب آن در سال 448 میلادی، ائوتوخس توسط اسقف وقت قسطنطنیه محاکمه گردید.

چندی بعد، "دیوسکوروس"که اسقف اسکندریه بود به طرفداری از ائوتوخس پرداخت و از امپراتور درخواست کرد تا شورایی را برگزار کند. این شورا که در سال 449 در افسس برگزار گردید و با حمایت های امپراتور، تحت نظر دیوسکوروس اداره می‌شد، نظر ائوتوخس را بر کرسی نشاند. به دنبال این رأی شورا، تمام اسقفان برجسته انطاکیه از مقام خود خلع شدند.

این وضع، دوام چندانی نیاورد زیرا با مرگ امپراتور و به مسند نشستن امپراتور جدید، مخالفان وی دوباره عَـلَم مخالفت را برداشته و خواهان محکوم‌شدن ائوتوخس از سوی کلیسا شدند. به دنبال این مسأله بود که امپراتور وقت "مارکیانوس" دستور تشکیل شورایی متشکل از اسقفهای مسیحی را داد.[3]

تشکیل شورای کالسدون

طبق دستور امپراتور، اسقف های مسیحی به شهر نیقیه دعوت شدند تا با تشکیل شورا، این نزاع الهیاتی را مورد بررسی قرار دهند.

امپراتور مارکیانوس گفته بود که شخصا در این شورا حضور خواهد یافت اما به خاطر جنگهایی که با آنها درگیر بود نتوانست در شورا حضور یابد.

او به اسقفها دستور داده بود که شروع شورا را تا زمان حضور او به تأخیر بیندازند چرا که می‌خواست همانند کنستانتین (که شخصا در شورای نیقیه حاضر بود و شورا را رهبری می‌کرد)در شورا حاضر باشد. انتظار اسقفها که تعداد آنها در حدود ششصد نفر[4] بود به طول انجامید و حتی برخی از اسقف ها مریض گردیدند.

در نتیجه،‌ محل برگزاری این شورا به شهر کالسدون که در کنار تنگه‌ی "بسفر" و در نزدیکی قسطنطنیه قرار داشت، تغییر یافت تا جناب امپراتور بتواند در شورا حاضر شود. بنابر این اسقفهای نگون‌بخت مجبور گردیدند نیقیه را به مقصد کالسدون ترک کنند تا نهایتا و پس از 38 روز معطلی، شورا آغاز گردد.

جالب آنکه با وجود تمام این مشقتهایی که بر اسقفها وارد شد، امپراتور تنها در یک جلسه از شش جلسه‌ی این شورا حضور یافت.

البته جناب امپراتور برای آنکه روند شورا را در دست داشته باشد، در حدود بیست نفر از اشراف، قاضیان و مسئولان حکومتی را به شورا گسیل داشته بود تا مدیریت شورا را بر عهده داشته باشند.

در این کلیسا نیز همانند کلیسای نیقیه تنها اسقف های شرقی حضور داشتند و از کلیساهای غربی تنها چهار نماینده از طرف پاپ (و دو نماینده هم از کلیساهای آفریقا که به صورت اتفاقی در این شورا حضور یافته بودند) شرکت کردند.[5]

در این شورا، پاتریارک وقت اسکندریه به نام "دیوسکوروس[6]"همچنان از دیدگاه ائوتوخس دفاع کرد و اظهار داشت که عقیده‌ی وی صحیح و همان دیدگاهی است که قدیس سیریل آن را تعلیم داده است.[7]

در نهایت و پس از بحث های فراوان، دیدگاه ائوتوخس و دیوسکوروس مردود خوانده شد (همچنانکه دیدگاه نستوریوس -که پیشتر نیز محکوم شده بود - محکوم گردید) و اعلام گردید که مسیح دارای الوهیت و انسانیت کامل است و این دو سرشت با یکدیگر متحد شده‌اند و البته در عین آنکه با یکدیگر متحد گردیده‌اند، اما از یکدیگر متمایز هستند.

بخشهایی از اعتقادنامه‌ی کالسدون که از منظر الهیاتی بسیار دارای اهمیت می‌باشد چنین است:

«بنابر این، به پیروی از پدران مقدس، همگی بالاتفاق چنین تعلیم می‌دهیم که همگان می‌بایست اعتراف کنند ارباب ما عیسی مسیح، یک شخص است که همان پسر است، همان کسی که هم کاملا خداست و هم کاملا انسان است، هم خدای واقعی و هم انسان واقعی، که متشکل از روح و جسم ناطق (دارای خرد) است.

در الوهیت خویش، همذات homoousios))با پدر و در انسانیت خویش، هم‌سرشت با انسان است، کاملا همانند ماست تنها با این تفاوت که از گناه، مبراست.

جنبه‌ی الوهی او پیش از تمامی ازمنه از پدر مولود گشت و جنبه‌ی انسانی او در زمانهای پسین به خاطر ما و برای رستگاری ما، از مریم باکره - مادر خدا (Theotokos) - متولد گردید. دارای یک شخصیت که همان مسیح است، پسر، ارباب، یگانه مولود، دارای دو طبیعت، بدون اختلاط، بدون تغییر، بدون تقسیم؛ تمایز در طبیعت‌های (خدایی و انسانی) او به خاطر اتحادشان از بین نمی‌رود بلکه خصایص هر یک از این دو طبیعت، پابرجا و متحد در یک شخص (prosöpon)و اقنوم (hypostasis) می‌باشد.او هرگز قابل تقسیم و انفکاک به دو شخص نیست بلکه او یک شخص است که همان پسر یگانه‌مولود است».[8]

به هر حال به دنبال این مصوبه، دیوسکوروس از مقام خویش عزل گردید و تبعید شد و در تبعید نیز از دنیا رفت.[9]

اعتبار تصمیمات این شورا در هاله‌ای از ابهام!

اعتبار تصمیمات این شورا همواره در هاله‌ای از ابهام قرار داشته و دارد زیرا در مورد چگونگی برگزاری این شورا حرف و حدیثهای فراوانی بوده است.

به عنوان مثال از قول اسقف افسس چنین نقل شده که در این شورا، تمامی حاضران را مجبور به پذیرش و امضای متن مورد نظر کردند و حتی پیش از امضاء، به هیچ کس اجازه خروج از شورا داده نمی‌شد.

برخی نیز اظهار داشته‌اند که از تمامی حاضران در این جلسه، در برگه‌های سفید، امضا گرفته شد و سپس مصوبات مورد نظر جناح قدرت، در این کاغذها درج گردید.البته ممکن است این نقل قول، اغراق‌آمیز بوده و قابل اثبات نباشد اما نقل قولهای تاریخی همانند آنچه از اسقف افسس نقل شده است، به روشنی از اجبار حضار بر پذیرش متن مورد نظر جناح حاکم، پرده بر می‌دارد.[10]

از همین روست که کلیسای مصر و برخی از کلیساهای دیگرمناطق تا به امروز، مصوبات این شورا را نپذیرفته آن را بی‌اعتبار می‌دانند.[11]

منابع:

[1] لین، تونی؛ تاریخ تفکر مسیحی؛ ترجمه روبرت آسریان، انتشارات فرزان، 1380ه‌ش، چاپ اول، ص 105 – 106

[2] الخضری، الدکتور القس حنا جرجس؛ تاریخ الفکر المسیحی؛ قاهره، دارالثقافة، بی‌تا، ج 3، ص 179

[3] لین، تونی؛ پیشین؛ ص 100 – 101

[4] در مورد تعداد اسقفهای حاضر در این شورا اتفاق نظر وجود ندارد اما معمولا تعداد آنها را بین 550 تا 630 نفر ذکر کرده‌اند. الخضری، الدکتور القس حنا جرجس؛ پیشین؛ ص 252

[5] الخضری، الدکتور القس حنا جرجس؛ تاریخ الفکر المسیحی؛ قاهره، دارالثقافة، بی‌تا، ج 3، ص251 – 253

[6] Dioscorus

[7] New Catholic Encyclopedia، (Gale، 2003، 2nd ed.)، vol.4 ، p.252

[8] Ehrman، Bart D. and Jacobs، Andrew S.، Christianity in Late Antiquity، (Oxford، 2004)، P.262

[9] New Catholic Encyclopedia، ibid

[10] الأنبا دیوسقورس؛ موجز تاریخ المسیحیة؛ قاهره، مکتبة المحبة، بی‌تا، ص 301

[11] لین، تونی؛ پیشین؛ ص 106

شورای خلقیدون یا کلسدون یا جدال مونوفیزیت - سال ۴۵۱ میلادی

شورای خلقیدون یا کلسدون یا جدال مونوفیزیت که در واقع چهارمین شورای جهانی کلیسا به شمار می‌رود، در اکتبر سال ۴۵۱ میلادی در کلسدون برگزار شد. کلسدون نام شهری است که در کنار تنگه بسفر و در نزدیکی قسطنطنیه واقع شده بود. این شور به وسیله امپراتور مارسیان تشکیل گردید.

علت برپایی شورا

شورای کلسدون به منظور رسیدگی به مشکل ائوتوخس شکل گرفت. ائوتوخس که در یک دیر در کنستانتینوپل صاحب مقام بود، عقیده داشت که پس از تجسم عیسوی، دو ذات انسانی و الهی عیسی مسیح در ذات الهی او ادغام شدند. این عقیده در واقع به معنای نفی انسانیت عیسی مسیح بود. مسئله رابطه ابدی پدر و پسر در شورای نیقیه منجر به ظهور اختلافاتی در زمینه ارتباط بین بُعد انسانی و بعد الهی عیسی مسیح شد. الهیدانان مسیحی، قائل به دو بُعد عیسی بودند: بُعد الهی و بُعد انسانی. بخشی از الهیدانان که در ارتباط با اسکندریه مصر بودند، بُعد الهی مسیح را پررنگ تر می‌دیدند و الهیدان‌هایی که با انطاکیه مرتبط بودند بر جنبه انسانی عیسی تاکید بیشتری داشتند. گروهی چنان بر جنبه خدایی مسیح تاکید داشتند که جنبه انسانی او نادیده گرفته می‌شد. ائوتوخس جزء این دسته بود. وی بر این گمان بود که پس از تجسم عیسوی، دو جنبه انسانی و الهی مسیح در بُعد الهی او ادغام گردیدند. به این ترتیب جنبه انسانی مسیح نفی می‌شد. امپراتور مارسیان برای رسیدگی به این مسئله دستور تشکیل شورای کلسدون را صادر کرد. این شورا، نظریات ائوتوخس را رد کرده و مبانی اعتقادی خود را به صراحت اعلام نمود.

اعتقادنامه شورا

شورای کلسدون، اعتقادنامه خود را به این صورت بیان نمود: عیسی مسیح در الوهیت و انسانیت کامل است، به این معنا که وی حقیقتاً انسان و در ضمن حقیقتاً خداست. عیسی مسیح دارای جسم و جان است. عیسی مسیح در مقام الهی، ذات خداست و در مقام انسانی، ذات انسان‌ها. وی یک انسان همانند ماست، اما بی گناه و معصوم است. او دارای دو جنبه الهی و انسانی است که آمیزش ناپذیر هستند. این جنبه‌ها هیچگاه از هم جدا نشده و تغییرناپذیرند. جنبه‌های الهی و انسانی دارای ویژگی‌های منحصر به فردی هستند که در عین اتحاد این جنبه‌ها، وجوه تمایز خود را حفظ می‌کنند.

مقابله با بدعت‌ها

برون ده شورای کلسدون در واقع مقابله با چهار بدعت موجود بود.

برخلاف نظر آریوس، عیسی مسیح دارای الوهیت حقیقی بود.

برخلاف نظریه آپولیناریوس، عیسی مسیح دارای انسانیت کامل یود.

برخلاف نظریه ائوتوخس، جنبه‌های الهی و انسانی مسیح با هم ادغام نمی‌شوند.

برخلاف نظریه نستوریوس، جنبه‌های الهی و انسانی مسیح به طور جدایی ناپذیری در یک شخصیت واحد متحد و همراه هستند.

پس از این شورا ائوتوخس از مقام خود برکنار گردید. در غرب این اعتقادنامه به سرعت پذیرفته شد. با این حال در شرق چندان مورد اقبال واقع نشد. کلیسای مصر و برخی نواحی دیگر این اعتقادنامه را قبول نکردند.

کلیسای یعقوبی (Jacobite Church)

کلیسای یعقوبی (Jacobite Church) اشاره به عقیده پیروان ای فرقه مسیحی دارد که در کلیسای روم شرقی در شورای کالسدون نظر آنها را رد کرد.

از ابتدا تا به امروز

این کلیسا مدتی کوتاه پس از تأسیس، مورد آزار و اذیت امپراتوری بیزانسی قرار گرفت چرا که بیزانسی‌ها تنها کلیسای ارتدوکس رومی، را به رسمیت می‌شناختند و از این رو دیگر کلیساهای ارتدوکس و از جمله یعقوبی‌ها به شدت، مورد آزار و اذیت قرار گرفتند.[۱]

عِجل، ضُبیعه و نَمِر نیز از جمله قبایل عرب بودند که در اثر مجاورت مسیحیان بین‌النهرین به آیین مسیحیت گرویدند.[۲] [۳]این قبایل در زمره مسیحیان نسطوری قرار داشتند. در میان قبایل عرب تنها قبیله طی بود که مذهب یعقوبی را پذیرفتند. بخشی از این قبیله در سواد سکونت داشت. آنان در اختیار لخمیان قرار می‌گرفتند و در شمار سپاهیان ساسانی محسوب می‌شدند. گروهی از آنان پیرو گئورگیوس - جرجیس - اسقف یعقوبی بودند که در سال 742 م. درگذشت.[۴] دیر حنظله در عراق متعلق به این قبیله بود.[۵]

در سال 636 میلادی، مسلمانان عرب اقدام به تصرف سوریه کردند؛ واقعه‌ای که برای مسیحیان بسیار خوشایند بود چرا که آنان را از زیر یوغ ستم امپراتوری بیزانس می‌رهانید. از این رو آنها از همکاری با مسلمانان دریغ نکردند و مقدم آنان را به عنوان پیام‌آوران آزادی، گرامی داشتند.[۶]

با فتح سوریه توسط مسلمانان، تمام مسیحیان آزادی یافتند زیرا تمام فرقه‌های مسیحی از نگاه مسلمانان، اهل کتاب شمرده می‌شدند و بنابر این تحت حمایت مسلمانان قرار گرفتند.[۷]

به طور کلی، دوره سیطره مسلمانان بر سوریه برای کلیسای سریانی پر برکت و سرشار از صلح و سلامتی بود و مسیحیان این سامان، در سایه حکومت اسلامی توانستند اسقف نشین‌های خود را توسعه دهند. در همین زمان بود که پاتریارک دیونیسوس، 99 نفر را دستگذاری و تقدیس کرده و به مقام اسقفی منصوب کرد. در این دوره دیرها آباد گردید و تعداد آنها به صدها دیر رسید و کلیساها در سراسر حکومت اسلامی گسترده شد و چنانکه گوستاو لوبون به درستی می‌گوید: تاریخ قومی را مهربان‌تر از عرب‌ها به یاد ندارد.

یعقوبی‌ها در دوره عباسیان حتی این بخت را هم یافتند که در دادگاه بغداد، پست‌های کلیدی و مهمی را به دست آورند.

بر اساس گزارشهای تاریخی، آنها در قرن دوازدهم میلادی دارای دو میلیون پیرو، 20 متروپولیتن و 103 اسقف در سوریه، بین النهرین و قبرس بوده‌اند.

افول کلیسای یعقوبی

مسائل داخلی و تفرقه در این کلیسا بین سالهای 1364 تا 1394 میلادی، پایه‌های این کلیسا را سست کرد. هجوم اقوام مغول نیز ضربه مهلک دیگری را بر آنان وارد ساخت و به زودی تعداد پیروان این کلیسا به شدت کاهش یافت. به تدریج و در طی چند قرن، این کلیسا اهمیت خود را از دست داد تا جایی که در قرن هفدهم، تعداد اسقف نشین‌های آنها به 20 اسقف نشین تقلیل یافته بود.

گرایش مسیحیان توماسی هند به کلیسای یعقوبی

مسیحیان توماسی در هندوستان، که خود را منتسب به توماس مقدس می‌دانند ابتدا در نتیجه تبلیغات نسطوری‌ها به این کلیسا پیوستند. سپس در سال 1599.م و در اثر نفوذ پرتغالی‌ها، مرجعیت کلیسای رم را پذیرفته و به کاتولیکها پیوستند. تقریبا 60 سال بعد، با از بین رفتن نفوذ پرتغالی‌ها در این منطقه، اکثر پیروان این کلیسا به کلیسای یعقوبی سوریه پیوستند.[۸]

کلیسای یعقوبی در عصر حاضر

امروزه کلیسای یعقوبی، اهمیت و جایگاه خود را تا حدود زیادی از دست داده است. بر اساس آمارها، تعداد آنها در خاورمیانه در حدود 200 هزار، در اروپا و آمریکای شمالی و جنوبی در حدود 100 هزار و در جنوب هند بیش از یک میلیون نفر است.

مقر آنان پس از قرنها جابجایی و آوارگی اکنون در دمشق مستقر است که تنها دارای 23 اسقف‌نشین است. آنها در آمریکا یک اسقف‌نشین و در اروپا نیز یک اسقف‌نشین دارند.

ویژگی‌های اعتقادی

این کلیسا که یک کلیسای ارتدوکس به شمار می‌آید در اصول عقاید تا حدود زیادی به کلیسای ارتدوکس شرقی، نزدیک است. مهمترین تفاوت عقیدتی و وجه تمایز این کلیسا از کلیسای ارتدوکس شرقی، اعتقاد آنها به اصول اعتقادی مونوفیزیت است.

شایان ذکر است که یعقوبی‌ها به برزخ معتقد نیستند. آنها برای مردگان نماز می‌گذارند و بر این اعتقادند که فرشتگان، ارواح پاک را به بهشت هدایت می‌کنند. آنها در مورد ارواح ناپاک بر این باورند که این ارواح تا روز جزا تحت سیطره شیاطین قرار دارند.

عبادت

در این کلیسا در طول روز، چند نوبت نماز برگزار می‌شود. زبان عبادی در این کلیسا معمولا عربی است، هرچند در برخی از کلیساها همچنان از زبان سریانی استفاده می‌شود.[32]

از دیگر ویژگی‌های این کلیسا، اهتمام آنان به روزه است. یعقوبی‌ها به طور کلی، روزهای چهارشنبه و جمعه را روزه می‌گیرند.

افزون بر این، پنج نوبت روزه دیگر نیز در این کلیسا تعریف شده است که عبارتند از:

1. روزه بزرگ: این روزه 49 روز به طول می‌انجامد که به عید رستاخیز مسیح ختم می‌گردد.

2. روزه کوچک: که پیش از تولد مسیح انجام می‌گیرد و مدت آن چهل روز است.

3. روزه نینوی: که سه روز است و سه هفته پیش از ایام روزه بزرگ انجام می‌شود.

4. روزه رسولان: که زمان آن، پنجاه روز پس از جشن پنطیکاست است.

5. روزه مریم عذراء: که پانزده روز به طول می‌انجامد و از ابتدای ماه آگوست آغاز می‌شود.

مسیحیان یعقوبی موظفند در ایام روزه، از گوشت و مشتقات آن پرهیز کنند.

ساختار کلیسایی و مقامات روحانی

پارتریاک‌ها که همواره از میان راهبان انتخاب می‌گردند،بالاترین مقامات روحانی در این کلیسا هستند.

در این کلیسا، برای هریک از پاتریارکهای مناطق مختلف، عنوانی خاص در نظر گرفته شده است. به عنوان مثال، پاتریارک انطاکیه لقب ایگناتیوس؛ پاتریارک قدس، لقب گریگوری؛ پاتریارک موصل، لقب باسیلیوس و پاتریارک حلب، لقب دیونسیوس را دارا می‌باشند.

ریاست عالی این کلیسا بر عهده پاتریارک انطاکیه است که توسط "مجمع مقدس" انتخاب می‌گردد؛ مجمعی که متشکل از "مافریان" و تعدادی اسقف است.

در رتبه پس از پاتریارک، شخص دیگری قرار دارد که "مافریان کلیساهای شرق" نامیده می‌شود؛ منصبی روحانی که در هیچ کلیسای دیگر وجود ندارد و اختصاص به کلیسای یعقوبی دارد.

مافریان، اسقف الاساقف شمرده می‌شود و دارای تمامی اختیارات پاتریارک است و از همین رو وی می‌تواند اسقفها را منصوب کرده و یا خلع کند.

اسقفها در مرتبه بعدی قرار می‌گیرند. رسیدن به مقام اسقفی مشروط به تجرد است و سن لازم برای رسیدن به این مقام، 35 سالگی است.

کشیش در مرتبه پس از اسقف قرار دارد. اگر کسی پیشتر ازدواج کرده می‌تواند به مقام کشیشی برسد اما اگر همسرش فوت کرد حق ازدواج مجدد را ندارد و باید عزوبت پیشه کرده و به دیر برود. این گونه افراد می‌توانند به مقام اسقفی نیز منصوب شوند اما انتصاب به مقامات بالاتر برای آنها امکان ندارد.

از ویژگیهای این کلیسا آن است که مردم حق دارند، کشیش مورد نظر خود را از میان شماسها انتخاب کنند. اسقف، کسی را که توسط مردم انتخاب شده دستگذاری کرده و به کشیشی منصوب می‌کند.

منابع
محمد ضياء توحيدی. «کلیسای یعقوبی».

«بررسی جایگاه قبایل عرب مسیحی ایران در روند فتوحات مسلمانان در عراق». مجله تاریخ اسلام (۱۳۸۶ شماره۳۲).

ابن خلدون, عبد الرحمان (2014-03). "الفصل الثالث و الأربعون من مقدمة كتاب العبر و ديوان المبتدأ و الخبر". المحاماة (4): 63–67. doi:10.12816/0012219. ISSN 0330-4175. {{cite journal}}: Check date values in: |date= (help)

ghahestani, mohamadeshagh; Mollaiy, Alireza; حسنی فر, عبدالرحمن; یوسفی فر, شهرام (2019-09-01). "Jahangir Ghaem Maghami's Approaches towards Iranian Military Historiography". Cultural History Studies Research journal of Iranian society of History. 10 (40): 47–73. doi:10.29252/chs.10.40.47. ISSN 2008-9945.
محمد, بن عبدالله منور آل مبارک (2021-07-01). "خطاب الجنس فی النقد النسائی العربی القدیم للشعر العربی حتى آخر القرن الثانی الهجری، دراسة تأویلیة". حولیة کلیة اللغة العربیة بجرجا. 25 (7): 6823–6878. doi:10.21608/bfag.2021.184962. ISSN 2636-316X.

رأفت سلیم, أسامة (2016-03-01). "وعی القرویین بظاهرة الإرهاب فی المجتمع المصری دراسة میدانیة فی قریة مصریة". مجلة بحوث الشرق الأوسط. 1 (38): 197–242. doi:10.21608/mercj.2016.53178. ISSN 2536-9504.

عطیة, عزیز سوریال (2021-03-27). "الدراسات المتعلقة بتاریخ العصور الوسطى للغرب". المجلة التاریخیة المصریة. 11 (3): 199–205. doi:10.21608/jejh.2021.159359. ISSN 2735-3354.

مولند، اینار؛ جهان مسیحیت؛ ترجمه محمد باقر انصاری و مسیح مهاجری، انتشارات امیر کبیر، 1381ه‌ش، چاپ دوم، ص 81.

اقنوم در ادبیان مسیحی به چه معنی است؟

معنای کلمه ی اقنوم

اقنوم در ادبیان مسیحی به چه معنی است؟

مسیحیان خدا را دارای یک ذات و سه اُقنوم یا شخص می دانند. به دلیل اعتقاد به یکتایی ذات، خود را یکتاپرست و به دلیل اعتقاد به سه اُقنوم خود را پیرو تثلیث می شمرند.

لفظ اُقنوم(1) که در آموزه ی تثلیث فراوان به کار می رود کلمه ای سریانی است و به معنای شخص یا اصل است.(2) در مسیحیت اصطلاح «چیزها» (پراگماتا) بجای اقانیم و اشخاص برای توصیف سه شخص تثلیث بکار رفته است تا واقعیت داشتن آنها مورد تأکید واقع شود. از دو نفر از آباء کلیسا که نخستین بار کوشیدند تا آموزه ی تثلیث را به زبان فلسفی بیان کنند، اوریجن که به زبان یونانی می نوشت پدر و پسر را به صورت «دو چیز (پراگماتا) از لحاظ شخص» توصیف کرده و ترتولیان که به زبان لاتینی می نوشت چنین استدلال کرده است که «کلمه» عبارت از آوا و صوت دهان نیست بلکه یک چیز و یک شخص است و به همین دلیل هر یک از سه شخص را یک شی ء وجودی توصیف کرده است.(3) بنا به نظر مسیحیان، پدر، پسر و روح القدس هر یک شخص، اقنوم یا شی ء (معنا) هستند.(4)

پی نوشت:

(1). Principle به معنای اصل و مبدأ، این لفظ ترجمه ی انگلیسی کلمه ی hypostasis یونانی است که مصطلح افلوطین بود در عرف فلسفه ی اسلامی، کلمه ی اقنوم را که در اصل سریانی است، به ازای آن وضع کرده اند (اتین ژیلسون، خدا، فلسفه، ص 53)
(2). محمد بن الحسین العلوی، تاریخ کامل ادیان، ص 336.
(3). ولفسون، فلسفه ی علم کلام، ص 126.
(4). گرد آوري از کتاب: مسیحیت شناسی مقایسه ای، محمد رضا زیبائی نژاد، انتشارات صدا و سیما جمهوری اسلامی ایران، تهران، 1384، ص 333.

الجواب الصحيح لمن بدل دين المسيح (ابن تیمیه)

الجواب الصحيح لمن بدل دين المسيح، اثر احمد بن عبدالحلیم بن تیمیه، کتابی است در انتقاد به دین مسیحیت و تناقضات موجود در آن که به قلم علی بن حسن بن ناصر المعی، عبدالعزیز بن ابراهیم و حمدان بن محمد حمدان، تحقیق و تصحیح شده است.

در زمان ابن‎ تیمیه، مکاتب کلامى از رشد‎ و گسترش بازمانده‎ و دفاعیه‌هاى آنان از اسلام فاقد روش بود و بیش از آنکه عامه مسلمانان را مخاطب سازد، به خواص‎ اختصاص‎ داشت‎. در چنین فضایى ابن ‎تیمیه از نوشتن کتاب خود دو هدف اصلى را دنبال‎ مى‌کرد‎: نخست‎ توجه به عامه مسلمانان و زدودن هرگونه شبهه از دل‎ های‎ آنان و دیگرى معرفى اسلام به مسیحیان‎ به‎‎گونه‌اى‎ درست و دقیق؛ به همین سبب چنین کتابى شایان توجه است.[۱].

ساختار

کتاب با دو مقدمه از محققان و نویسنده آغاز و مطالب بدون تبویب یا فصل‎بندی خاصی، در موضوعات و عناوین متعدد و مختلفی، در سه جلد، سامان یافته است.

هرچند کتاب‌هاى متعددى در نقد‎ مسیحیت به‎ دست مسلمانان نوشته شده است، اما اثر حاضر به سبب روشمندى خود از آنها متفاوت است و مى‎توان آن را‎ کتابى ‎«تأسیسى‎» در این عرصه دانست[۲].

گزارش محتوا

در مقدمه محققین، ضمن ارائه زندگی‌نامه مفصلی از نویسنده، به بیان اسباب تألیف کتاب پرداخته شده و به محتوای کتاب، اشاره گردیده[۳] و در مقدمه مؤلف، پس از حمد و ثنای الهی، موضوع کتاب، بیان گردیده است.[۴].

ابن‎ تیمیه کتاب خود‎ را‎ در پاسخ به نامه یکى از‎ عالمان‎ مسیحى اهل‎ قبرس‎ نوشته است. وى در این نامه با استناد‎ به‎ آیات قرآنى و شواهد دیگر نقلى و عقلى، کوشیده بود تا برترى آیین مسیح را‎ بر‎ اسلام نشان دهد. همچنین از نامه‌اش آشکار‎ می‌شد که وى آشنایى‎ خوبى‎ با اسلام و متون آن دارد‎. ابن‎ تیمیه‎ این فرصت را غنیمت شمرده تا مسیحیان را مخاطب ساخته، به‌تفصیل مدعیات آن‎ عالم قبرسى‎ را که بازگویى و بازتولید همان‎ مدعیات‎ پیشین‎ در قالبى تازه‎ بود‎، به نقد کشد[۵].

ابن‎ تیمیه‎ در‎ کتاب خود به‌تفصیل یکایک عقاید دینى‎ اسلامى را معرفى، تقریر‎ و تثبیت، کرده و سپس به گزارش و نقد دیدگاه‌هاى‎ رقیب‎ مى‎پردازد و در این راه به‌ترتیب از سه مرحله مى‌گذرد: گزارش مسئله، آوردن‎ شواهد‎ و آنگاه تقریر حقیقت.

ابن‎ تیمیه به‎ شیوه‌اى‎ جدلى همه توان خود را به‌کار‎ گرفته‎ تا‎ ‎باور‎ تثلیث را ابطال کند‎ و ازآنجاکه آن را ریشه باورهاى مسیحى مى‎داند، از هیچ کارى فروگذار نکرده است؛ از جمله طرح‎ شقوق‎ و فروع‎ مختلف و پراکنده‌نویسى و استطراد در بحث[۶].

ابن‎ تیمیه پس از طرح و نقد بحث تثلیث، به‌گونه‌اى مستقل، بحث تصلیب و فدیه را پیش کشیده و از گستردن بحث و به‌کارگیرى همه شیوه‌هاى عقلى و نقلى‎ و حرکت‎ در سطوح‎ بحث خوددارى نکرده است.[۷].

موضوع مطرح‌شده بعدی، مسئله کتب مقدس عهدین و وحیانى بودن آنهاست. ابن ‎تیمیه‎ در این بحث مى‌کوشد تا اصل وحیانى بودن این کتاب‌ها را‎ نقد‎ کرده و نشان دهد که تحریف شده‌اند و قیاس آنها را به قرآن باطل شمارد. ابن ‎تیمیه در این بحث، شیوه‌اى جدلى پیش گرفته و با‎ اصل‎ قرار‎ دادن قرآن مى‌کوشد نادرستى و تحریفات عهدین را بنمایاند. در این بحث، ابن ‎تیمیه از گستردن بى‎دلیل مسائل خوددارى نکرده و راه تفصیل را برگزیده است.[۸].

بحث بعدی کتاب، جایگاه نبوت است؛ درحالى‌که عده‌اى از بنی‌اسرائیل در حق پیامبران(ع) از هیچ استخفافى فروگذار نمى‌کردند، برخى از مسیحیان مقام پیامبرشان را تا حد خدایى بالا بردند؛ بدین ترتیب هر دو گروه‎ از‎ مسیر میانه دور شدند. این کتاب در پى آن است تا این بحث را به‌نیکى بکاود و خطاهاى رایج کتاب مقدس و پیروان آن را در این‌باره به نقد کشد‎ و نبوت‎ حضرت محمد(ص) را ثابت کند. با بررسى این بحث‎ها متوجه می‌شویم که ابن‎ تیمیه در کتاب خود راه تفصیل را پوییده و از هیچ‎ بحثى‎، چه‎ ریز و چه درشت، فروگذار نکرده و به این ترتیب کتابى دائرةالمعارف‎گونه پدید آورده است که در آن گفته‌هاى پیشینان را مى‎توان یافت؛ به همین‎ سبب‎ ابن‎ تیمیه در کتاب خود بحث تصلیب و اعمال و سلوک اهل کتاب را شایسته بحثى مستقل دیده است. در حقیقت باید گفت ابن ‎تیمیه به واقعیت و اعمال عبادى مسیحیان در طول تاریخ نیز‎ توجه داشته‎ و از این جهت کتاب او غنى است و مى‎توان آن را عرصه‌اى براى فهم‎ سلوک اخلاقى‎ و عبادى‎ مسیحیان دانست[۹].

در پایان می‌توان به این نکته اشاره نمود که ابن ‎تیمیه‎ (عدوالله) مباحث فراوانى را در کتاب خود آورده، لیکن آنها را از هم متمایز نساخته است؛ در‎ نتیجه‎ تداخل و هم‌پوشانى قابل توجهى در مباحث او به‎ چشم‎ مى‌خورد‎. ابن ‎تیمیه عمدتاً در پى دفاع از آموزه‌هاى اسلامى و اثبات درستى آنهاست تا ابطال آموزه‌های مسیحی و نشان دادن تناقض درونی آنها. نویسنده از میراث کلامى مسلمانان در کار خود‎ به‌نیکى بهره گرفته، لیکن در آن حد متوقف نشده و کوشیده است هوشمندانه بر آن چیزى بیفزاید و مباحث خود را از حوزه مسائل نظرى و انتزاعى صرف بیرون آورده، با واقعیت زمانه خود گره بزند‎. این کتاب درست در زمانه‌اى که اعتقادات مسلمانان در معرض حمله قرار داشت نوشته شده‎ و نویسنده دغدغه مسائل زمانه خود را داشته است. بدین‎ ترتیب، این کتاب بیانگر‎ استمرار‎ و تکامل مناظرات کلامى بین الادیانى و تحولات آن است.[۱۰].

وضعیت کتاب

فهرست مطالب هر جلد، در انتهای همان جلد و فهرست مطالب هر سه جلد، به‌همراه فهرست روایات، اشعار، اماکن، اعلام و اعلام النساء، در انتهای جلد سوم آمده است.

در پاورقی‌ها که توسط محققین و بسیار مفصل و دقیق نوشته شده، علاوه بر ذکر منابع و اشاره به اختلاف نسخ، توضحیات جامع و مفصلی راجع به برخی از کلمات و عبارات متن، ارائه گردیده است.

پانویس

ر.ک: اسلامی، سید حسن، ص246
ر.ک: همان، ص246
ر.ک: مقدمه اول، ج1، ص7-‎42
ر.ک: مقدمه دوم، همان، ص47-‎58
ر.ک: اسلامی، سید حسن، ص247
ر.ک: همان، ص250
ر.ک: همان، ص250-‎251
ر.ک: همان، ص251
ر.ک: همان، ص251-‎252
ر.ک: همان، ص253

منابع مقاله

مقدمه و متن کتاب.

اسلامی، سید حسن، «معرفی کتاب: سنت نقادی مسیحیت در میان مسلمانان»، پایگاه مجلات تخصصی نور، مجله: هفت آسمان، تابستان 1387، شماره 38 (12 صفحه، ‎از 243 تا 254).

لیست کتاب های ابن قیم جوزیه

لیست کتاب های ابن قیم جوزیه

شفاء العلیل في مسا‌ئل‌ القضا‌ء و القدر و الحکمة و التعلیل‌
(ابن‌قیم جوزیه، محمد بن ابی‌بکر)
-
مكائد الشياطين فى الوسوسة و ذم الموسوسين
(ابن‌قیم جوزیه، محمد بن ابی‌بکر)
-
حادي الأرواح إلی بلاد الأفراح
(ابن‌قیم جوزیه، محمد بن ابی‌بکر)
-
روضة المحبين و نزهة المشتاقين
(ابن‌قیم جوزیه، محمد بن ابی‌بکر)
-
الفوائد
(ابن‌قیم جوزیه، محمد بن ابی‌بکر)
-
الفراسة
(ابن‌قیم جوزیه، محمد بن ابی‌بکر)
-
إرشاد السالک إلی حل ألفية إبن مالک
(ابن‌قیم جوزیه، محمد بن ابی‌بکر)
-
رسالة إبن القیم إلی أحد إخوانه
(ابن‌قیم جوزیه، محمد بن ابی‌بکر)
-
فتيا في صيغة الحمد «الحمد لله حمدا یوافي و یکافئ مزیدة»
(ابن‌قیم جوزیه، محمد بن ابی‌بکر)
-
أعلام الموقعين عن رب العالمين
(ابن‌قیم جوزیه، محمد بن ابی‌بکر)
-
شرح اسماء الله الحسنی
(ابن‌قیم جوزیه، محمد بن ابی‌بکر)
-
شرح الشروط العمرية مجردا من‌ کتا‌ب‌ أحکا‌م‌ أهل‌ الذمة
(ابن‌قیم جوزیه، محمد بن ابی‌بکر)
-
بدائع الفوائد
(ابن‌قیم جوزیه، محمد بن ابی‌بکر)
-
الوابل الصيب من الكلام الطيب
(ابن‌قیم جوزیه، محمد بن ابی‌بکر)
-
الفوائد
(ابن‌قیم جوزیه، محمد بن ابی‌بکر)
-
مشاهد الخلق في المعصیة
(ابن‌قیم جوزیه، محمد بن ابی‌بکر)
-
شرح أبيات الجنة من نونیة إبن قیم الجوزیة
(آلوسی، محمود شکری)
-
مختصر أحكام أهل الذمة
(ابن‌قیم جوزیه، محمد بن ابی‌بکر)

ادامه نوشته

آیا بهائیت دین است؟

آیا بهائیت دین است؟

یکی از دلائلی را که برای اثبات دین خود یعنی اسلام می دانیم این است که در همه ادیان الهی همیشه خداوند به پیامبر آن دین بشارت دین و پیامبر بعدی را می داده است. همانطور که حضرت عیسی (ع) بشارت ظهور حضرت محمد (ص) و آخرین دین یعنی اسلام را داده است. خدای بزرگ در این خصوص در سوره الصف آیه 6 قرآن می فرمایند:

وَإِذْ قَالَ عِیسَى ابْنُ مَرْیَمَ یَا بَنِی إِسْرَائِیلَ إِنِّی رَسُولُ اللَّهِ إِلَیْکُم مُّصَدِّقًا لِّمَا بَیْنَ یَدَیَّ مِنَ التَّوْرَاةِ وَمُبَشِّرًا بِرَسُولٍ یَأْتِی مِن بَعْدِی اسْمُهُ أَحْمَدُ فَلَمَّا جَاءهُم بِالْبَیِّنَاتِ قَالُوا هَذَا سِحْرٌ مُّبِینٌ (و (به یاد آورید) هنگامى را که عیسى بن مریم گفت: «اى بنى اسرائیل! من فرستاده خدا به سوى شما هستم در حالى که تصدیق‏کننده کتابى که قبل از من فرستاده شده ( تورات) مى‏باشم، و بشارت‏دهنده به رسولى که بعد از من مى‏آید و نام او احمد است!» هنگامى که او ( احمد) با معجزات و دلایل روشن به سراغ آنان آمد، گفتند: «این سحرى است آشکار»! )

پس اگر دین بهائیت الهی بود باید از طرف یکی از پیامبران الهی بشارت داده می شد ولی اینگونه نبود و حضرت محمد ( در روز غدیر خم بشارتی را به کل جهان دادند که حضرت علی (ع) را به عنوان پیشوای بعد از خود و امام امت اسلامی معرفی نمودند) و این امامت تا حضرت مهدی (عج) ادامه یافت که در اینجا بحث قائمیت پیش خواهد آمد که بعدا در موردش صحبت خواهیم کرد.

مورد ظهورِ قائمیت در بهائیت این است که از همان جمله ای که از حروف مقطعه قرآن به دست آمده است میباشد. بدین ترتیب که اگر حروف ابجد این جمله را به دست آوریم برابر با 1260 میباشد، یعنی همان سالی که پیامبر بهائیت ظهور کرد. این مورد کاملا منتفی است به چند دلیل: بهائیان معتقدند که حضرت عیسی (ع) شهید شده اند و آن حضرت را شهید می دانند که خود مسیحیان حضرت عیسی (ع) را شهید نمی دانند و می گویند که آن حضرت به آسمان ها رفته است. (در این خصوص خدا در سوره نساء آیه 157 تا 159 قرآن می فرمایند:

وَقَوْلِهِمْ إِنَّا قَتَلْنَا الْمَسِیحَ عِیسَى ابْنَ مَرْیَمَ رَسُولَ اللّهِ وَمَا قَتَلُوهُ وَمَا صَلَبُوهُ وَلَـکِن شُبِّهَ لَهُمْ وَإِنَّ الَّذِینَ اخْتَلَفُواْ فِیهِ لَفِی شَکٍّ مِّنْهُ مَا لَهُم بِهِ مِنْ عِلْمٍ إِلاَّ اتِّبَاعَ الظَّنِّ وَمَا قَتَلُوهُ یَقِینًا «157» بَل رَّفَعَهُ اللّهُ إِلَیْهِ وَکَانَ اللّهُ عَزِیزًا حَکِیمًا «158» وَإِن مِّنْ أَهْلِ الْکِتَابِ إِلاَّ لَیُؤْمِنَنَّ بِهِ قَبْلَ مَوْتِهِ وَیَوْمَ الْقِیَامَةِ یَکُونُ عَلَیْهِمْ شَهِیدًا «159»

و گفتارشان که: «ما، مسیح عیسى بن مریم، پیامبر خدا را کشتیم!» در حالى که نه او را کشتند، و نه بر دار آویختند; لکن امر بر آنها مشتبه شد. و کسانى که در مورد (قتل) او اختلاف کردند، از آن در شک هستند و علم به آن ندارند و تنها از گمان پیروى مى‏کنند; و قطعا او را نکشتند! (157) بلکه خدا او را به سوى خود، بالا برد. و خداوند، توانا و حکیم است. (158)و هیچ یک از اهل کتاب نیست مگر اینکه پیش از مرگش به او ( حضرت مسیح) ایمان مى‏آورد; و روز قیامت، بر آنها گواه خواهد بود. (159)

حال اگر بهائیان قرآن را قبول داشته باشند باید آیات آن را و تمام آن را قبول داشته باشند و به آن عمل کنند. و اگر هم که آن را قبول ندارند نباید طبق حروف ابجد حروف مقطعه و مضرب ۱۹ حروف مقطعه دین خود را اثبات کنند. (یا رومی روم / یا زنگی زنگ)

حضرت مهدی (ع) که آخرین ذخیره الهی است غیبت کرده اند. در تمام روایات اسلامی و مسیحی مربوط به ظهور حضرت قائم اینگونه آمده است که وقتی حضرت قائم(عج) ظهور می نمایند حضرت عیسی (ع) نیز در رکاب آن حضرت ظهور نموده و از یاران آن حضرت می باشند. حال بهائیان پیامبر خود را قائم می نامند و میگویند که او قائم است. اگر واقعا چنین بود باید حضرت عیسی(ع) نیز ظهور می کردند و با وجود چنین تکنولوژی جهانی همه از ظهور این پیامبر بزرگ الهی با خبر می گشتند. پس پیامبر بهائی همان قائم نیست و اصلا احادیث قائمیت در مورد ایشان صدق نمیکند.

* یکی دیگر از دلایل ادیان الهی، معجزات پیامبر همان دین است. همانگونه که سحر حضرت موسی (ع) (ید بیضا – تبدیل شدن عصای آن حضرت به مار وحشی و باز کردن آب رودخانه نیل برای عبور قوم بنی اسرائیل) را داشتند، حضرت عیسی (ع) در گهواره سخن می گفتند و بیماران کور را شفا میدادند، حضرت محمد (ص) ماه را دو نیمه کردند (شق القمر) – و بسیاری از موارد دیگر که احتیاج به گفتن نیست و همه می دانند و احتیاجی هم به منبع ندارد. حال ما از بهائیان می خواهیم که فقط یک معجزه را از پیامبر خود به ما معرفی کنند که اثبات شده باشد. اگر واقعا این گونه باشد او نیز پیامبر است زیرا که معجزه فقط مخصوص پیامبران الهی است. تنها معجزۀ آنها تا به حال اعجاز در حد خیانت به ایران زمین و مزدوری برای رژیم صهیونیستی بوده است.

منبع: https://2noor.com/article9414

محمد احمد خلف‌ اللّه نویسنده کتاب الفن‌ القصصی (اهل مصر)

خَلَف‌ اللّه، محمد احمد، ادیب، محقق و قرآن‌پژوه نواندیش معاصر مصری. وی در 1334 (1295ش) به دنیا آمد (النص‌الکامل للمناظرة‌الکبری، ص 18).

در دانشگاه اَزهَر و دانشکده ادبیات دانشگاه قاهره نزد استادانی چون طه حسین*، مصطفی عبدالرازق* و احمد امین* تحصیل کرد. اما بیشترین تأثیر را استاد دیگرش، امین خولی*، بر او نهاد که خلف‌اللّه رساله دکتری خود را در موضوع بررسی ادبی قصه‌های قرآن زیرنظر او گذراند و در 1326ش/ 1947 از آن دفاع کرد (احمیده نیفر، ص 164). به دنبال تأیید پایان‌نامه وی، هیئتی ویژه با تجدیدنظر در این رساله آن را رد کرد و خواستار آن شد که خلف‌اللّه پایان‌نامه تازه‌ای ارائه کند. با این‌حال، خلف‌اللّه اصل پایان‌نامه را در 1332ش/ 1953 به عنوان الفنّ القَصصیّ فی القرآنِ الکریم به چاپ رساند (همان، ص 164ـ165). خلف‌اللّه علاوه بر تدریس در دانشکده ادبیات دانشگاه قاهره و مؤسسه مطالعات عربی اتحادیه عرب (جامعة‌الدول العربیة) در مصر، سالها معاون وزارت فرهنگ این کشور بود (رجوع کنید به خلف‌اللّه، 1404، ص 227). وی در امور سیاسی نیز فعالیت داشت و عضو مؤسس و دبیرکل حزب التجمع‌الوطنی التقدّمی الوَحْدَوی بود (کامل علی سعفان، ص 32، پانویس 1).آثار خلف‌اللّه در دو حوزه پژوهشهای قرآنی و تحقیقات صرفآ ادبی است (رجوع کنید به ادامه مقاله)، اما شهرت وی بیشتر به‌سبب مهم‌ترین و بحث‌انگیزترین اثر او، الفن‌ القصصی، است

ادامه نوشته

تابوت عهد (Ark of the Covenant) چیست؟

تابوت عهد (Ark of the Covenant) یا تابوت شهادت

یکی از مقدس‌ترین نمادهای دینی در عهد قدیم مسیحیت و یهودیت است. این تابوت، جعبه‌ای چوبی بود که در آن لوح‌هایی که ده فرمان خدا را به موسی داده بود، نگهداری می‌شد. بر اساس تورات، تابوت عهد به دستور خداوند توسط موسی ساخته شده بود و در میان خیمه‌های اسرائیلیان حمل می‌شد.

تابوت عهد به عنوان نماد حضور خدا در میان مردم و پایگاه برای برقراری ارتباط با خدا در زمان برگزاری مراسم دینی مورد استفاده قرار می‌گرفت. همچنین، عقیده بر این بود که تابوت طاقت خاصی دارد و هر کسی که به آن دست برد، باید به عبور از مراحلی از طریق پاکسازی و تقویت روحی برای لمس آن آماده شود.

از آنجایی که تابوت عهد یکی از مهم‌ترین نمادهای دینی در تاریخ یهودیان و مسیحیان است، به طور گسترده در فرهنگ و هنر به عنوان موضوع استفاده شده است.

ادامه نوشته

پنج کتاب موسی، یا پنج کتاب مقدس - Pentateuch

پنج کتاب موسی، یا پنج کتاب مقدس، به عنوان پنج کتاب اول از کتاب‌های عهد قدیم مسیحیت معروف است. این پنج کتاب شامل تورات یا قانون موسی، به نام پنج کتاب شناخته می‌شوند.

پنج کتاب موسی شامل:

1. پیدایش: در این کتاب، خلقت جهان، خلقت انسان و دستورات خدا به آدم و حوا، سرگذشت آدم و حوا و سرزمین ازدواجهای اولیه و تکامل تمدن اولیه بشری را توصیف می‌کند.

2. خروج: در این کتاب، افسانه‌ای از فرعون مصر و خدمت بنی اسرائیل به فرعون و خدمت خدای اسرائیل از طریق موسی را روایت می‌کند.

3. لاویان: در این کتاب، دستورات دینی و قوانین مربوط به کشور اسرائیل، از جمله قوانین مربوط به قربانی‌ها، روزه‌ها، مراسم، طلاق و دیگر مسائل قضایی توصیف شده است.

4. اعداد: در این کتاب، جزییات مربوط به سربالایی بنی اسرائیل در بیابان، توصیف شده است. این کتاب شامل شمارش بنی اسرائیل، تقسیم زمین، دستورات مربوط به پرستش خدا، مادرزاد خدمتکاران بهبودیافته و دیگر مسائل است.

5. تثنیه: در این کتاب، موسی در حالی که به بنی اسرائیل وصیت می‌کند و توصیه‌های خود را برای بعد از مرگش به آن‌ها می‌دهد، خلاصه‌ای از تاریخ بنی اسرائیل را توصیف می‌کند.

سهل تستری - مشایخ صوفیۀ خوزستان و عراق عجم در قرن سوم

سهل تستری، سهل‌ بن عبداللّه تستری، از مشایخ صوفیۀ خوزستان و عراق عجم در قرن سوم بود.

۱ - تولد

حوادث زندگی سهل به‌طور دقیق روشن نیست.وی در ۲۰۳ در تستر (شوشتر) به‌دنیا آمد.

۲ - تابعیت

با این‌که بیش‌تر ساکنان تستر نژاد عربی داشتند و اقوالی که از سهل باقی‌مانده نیز به زبان عربی است، ولی او در اصل ایرانی بود، زیرا براساس منابع اصلی تصوف، تستری برای خطاب اشخاص از عبارت فارسی «یا دوست» استفاده می‌کرد و در خلوت، با حیوانات به فارسی سخن می‌گفت. [۱][۲]

۳ - شروع تحصیل

او در شش هفت سالگی قرآن را از حفظ کرد و نزد دایی‌اش، محمد بن سوّار، که از مشایخ بصره بود، تعلیم دید و با تصوف آشنا شد. محمد بن سوار اولین شیخی بود که به سهل خرقه پوشاند و ذکر «اللّه شاهدی» را به او داد.در ۲۱۶، تستری عازم بصره شد تا برای مسائل نظری خود پاسخی بیابد، اما علمای بصره نتوانستند پاسخگوی مسائل وی باشند.وی سپس به عبّادان (آبادان) رفت و در رباطی با شیخی به نام ابوحبیب حمزة بن عبداللّه عبّادانی دیدار کرد و پاسخ سؤالات خود را نزد او یافت.در همان ایامِ سکونت در عبّادان بود که تجربه‌ای عرفانی از سر گذراند و به گفتۀ خودش، اسم اعظم خداوند (اللّه) را با نور سبز از شرق تا غرب بر پهنه آسمان دید. [۳][۴][۵]

۴ - دیدار با ذالنون مصری

پس از آن به تستر بازگشت و در ۲۱۹ از آن‌جا به کوفه و سپس به قصد حج به مکه رفت و هنگام خروج از آن‌جا با ذوالنون مصری ملاقات کرد. [۶][۷]البته گفته شده است که برای دیدن ذوالنون به مصر سفر کرد.شهاب‌الدین سهروردی [۸] نیز نوشته است که میراث فلسفه فیثاغوری از ذوالنون به تستری رسید.سهل پس از دیدار با ذوالنون، بالغ بر بیست سال از عمر خویش را به ریاضت‌های سخت، خصوصا" روزه‌های طولانی، پرداخت. [۹]شاید به همین سبب است که هجویری [۱۰] طریقت او را «اجتهاد و مجاهدت نفس و ریاضت» دانسته است.مقارن مرگ ذوالنون در ۲۴۵، سهل نشر آرا و تعالیم خود را آغاز کرد. [۱۱]وی تا ۲۶۳ در تستر بود و به تعلیم و تربیت شاگردان خود می‌پرداخت.

ادامه نوشته

وجود خیر و شر - توحید خدا - پاسخ دکتر ملکیان

همین که شر در جهان وجود دارد، دلیل عدم وجود خدا نیست. من این اشکال را خیلی ساده‌تر و ریاضی‌وارتر بیان می‌کنم. اشکال این است که درا دیان سه صفت برای خدا قائلند:

1- علم مطلق

2- قدرت مطلق

3- خیرخواهی علی‌الاطلاق

علم، قدرت و خیرخواهی خدا حد و نهایتی ندارد. حال سخن بر سر این است که اگر خدا دارای این صفات می‌باشد، چرا شر و بدی در عالم وجود دارد؟ اگر بگوییم که شر وجود دارد به خاطرآن‌که خدا نمی‌داند شر وجود دارد، در این صورت این مسأله با علم مطلق او سازگاری ندارد. اگر بگوییم که شر وجود دارد خدا هم از آن خبر دارد ولی نمی‌تواند شر را از بین ببرد، ‌این مسأله با قدرت مطلقه‌یِ او نمی‌سازد. اگر بگوییم که شر وجود دارد و خدا هم می‌داند و می‌تواند آن را ریشه‌کن کند، ‌ولی این کار را نمی‌کند این هم با صفت خیرخواهی مطلق خدا سازگار نیست. اگر بخواهیم این سه صفت را برای خدا قبول کنیم، در آن صورت وجود شر معنی ندارد چون بالأخره اگر شر وجود دارد باید در یکی از این صفات تشکیک بشود و می‌دانیم این سه صفت علی‌القاعده و علی‌الرأس و علی‌الفرض برای خدا وجود دارد. این سؤال، ‌سؤال بسیار مشکلی است و ادعا نمی‌کنم که من می‌توانم جواب آن را بدهم اما دو نکته را بیان می‌کنم:

ادامه نوشته

مسئله توحید و پدیده خیر و شر

ترسیم روشن این مسأله مستلزم توجه به چند نکته است:

این عالم به گونه‌ای سامان یافته که موجودات آن از هم گسسته و مستقل نیستند تمام اجزای این عالم را اگر بررسی کنیم در می یابیم که همه، مانند حلقه های یک زنجیر به هم پیوسته یک نظام آفرینشی زیبا را شکل داده اند؛ آن بوته گلی که در گلدان گذاشته شده، آن درختی که در باغچه سبز شده، آن بچه ای که در گهواره قرار گرفته، و همه چیزهایی که دور و برما هستند، چگونه به وجود آمده اند؟ مثلاً یک بوته گل، آیا بدون این که ما به آن آب بدهیم سبز می شود؟ پس بقاء این بوته گل به آبی بستگی دارد که ما به آن داده ایم، و بدون آن تخمی که کاشته شده یا نشائی که غرس شده این گل به وجود نمی آمد؟ خود این گل از اکسیژن و یا از گازهای دیگری که در هوا موجود است استفاده می کند و اگر این ها نباشند این گل نمی تواند به وجود خودش ادامه دهد و البته وجود این گل به نوبه خود نیز در تغییر هوا مؤثر است؛ یعنی نسبت گازها را تغییر می دهد؛ اگر اکسیژن می گیرد، اکسیژن کم می شود و اگر گازهای دیگری را می گیرد اکسیژن بالا می رود؛ پس همین گل با هوای مجاورش در ارتباط است نه هوا مستقل از این بوته گل است و نه این گل مستقل از هوا است. همین رابطه بین حیوانات دیده می شود. حتی اگر سراغ موجودات بی جان برویم می بینیم هر پدیده ای در اثر فعل و انفعال پدیده قبلی به وجود آمده است و به نوبه خود در پدیده های اطراف خود اثر می گذارد و ماده پیدایش پدیده های بعدی می شود؛ خورشید بر آب می تابد؛ آب بخار، بخار ابر، و ابر باران می شود و زمین های مستعد از این باران، گل و هزاران نعمت دیگر به بار می آورند و البته زمین هایی که استعداد جذب خود را از دست داده اند از این باران، سیلی ویران کننده می سازند. این نظامی است که بر این جهان حکم فرما است؛ نظام همبستگی و تأثیر و تأثر و این چیزی است که احتیاج به برهان فلسفی ندارد، هر کس به اندازه معلومات خود می تواند این نوع ارتباط و زیبایی وحدت نظام را بشناسد. البته هر قدر معلومات ما دقیق تر و وسیع تر باشد به عمق این همبستگی و نیکویی نظام آفرینش بیشتر پی می بریم؛ بنابراین نمی توان گفت در این دنیا چند خدا وجود دارد؛ مثلاً گفت آب و باران خدایی و سیل و زلزله خدایی دیگر دارد. مگر سیل چیست؟ بله اگر سیل و زلزله از نظامی و باران و تابش نور خورشید و گردش آن و … از نظامی دیگر تبعیت می کرد و آن ها محکوم دو نظام بودند می توانستیم چنین حرفی را بپذیریم.[1]

ادامه نوشته

خدای واحد خدای خیر و خدای شر

آیا می‌شود گمان نمود که خداوند سبحان، حکیم و علیم، در گفتارش دچار تناقض شده و بنده‌اش آن را کشف کرده است؟! قرآن مجید، «کلام الله» است، پس تا کسی خودش را نشناسد و به او ایمان نیاورد، نمی‌تواند کلامش را بفهمد، تصدیق نماید و ایمان بیاورد.

این که چه کسی خیر، شرّ و یا مصیبت می‌دهد، با این که چرا می‌دهد، دو مقولۀ جداگانه‌اند.

ابتدا هر دو آیه و ترجمۀ آنها را با هم بخوانیم و جداگانه مورد بررسی و دقت قرار دهیم:

«أَيْنَمَا تَكُونُوا يُدْرِكْكُمُ الْمَوْتُ وَلَوْ كُنْتُمْ فِي بُرُوجٍ مُشَيَّدَةٍ وَإِنْ تُصِبْهُمْ حَسَنَةٌ يَقُولُوا هَذِهِ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَإِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ يَقُولُوا هَذِهِ مِنْ عِنْدِكَ قُلْ كُلٌّ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ فَمَالِ هَؤُلَاءِ الْقَوْمِ لَا يَكَادُونَ يَفْقَهُونَ حَدِيثًا» (النساء: 78)

ادامه نوشته

خدای واحد و رد ثنویت

دقت کنیم که امروزه حتی نظریه‌پردازان غرب، سعی دارند که نظریات خود را با مِثال‌های بیرونی به اثبات رسانند، مانند "سندل" که بازی گلف و داوری یک دادگاه امریکایی را مثال می‌آورد، تا مبحث "فصیلت و اخلاق ارسطویی" را به اثبات رساند.

خب، مثال آوردن نه تنها بد و مذموم نیست، بلکه برای شرح، تفسیر و تفهیم مطلب خوب هم هست، چنان که در قرآن کریم نیز مثال‌های بسیاری بیان شده است، می‌فرماید: «وَضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا». اما گاهی مثال‌ها خودشان غلط، یا غیر مربوط، یا ناقص، یا ناقض و ... هستند، چنان که می‌فرماید: «وَضَرَبَ لَنَا مَثَلًا وَنَسِيَ خَلْقَهُ قَالَ مَنْ يُحْيِي الْعِظَامَ وَهِيَ رَمِيمٌ - و برای ما مثالی زد و آفرینش خود را فراموش کرد و گفت: چه کسی این استخوان‌ها را زنده می‌کند در حالی که پوسیده است؟! یس: 78»

ادامه نوشته

اَبیمَلِک (Abimelech)

اَبیمَلِک (Abimelech)

(در عبری به‌ معنی پدر من شاه است) در عهد عتیق[۱]، پسر نامشروع جِدعون[۲]. ۷۰ تن از برادران خود به جز کوچک‌ترین آنان، یوتام[۳]، را کشت و شاهِ شِکیم[۴] شد. یوتام، بنا بر حکایت تمثیلی سلطنتِ خار، که نخستین تمثیل تورات است، سر به شورش برداشت. بنا بر حکایات مشابهی، در باب‌های بیست و ۲۶ از سفر پیدایش، دو تن از شاهان فلسطینی جِرار[۵]، که آنان هم ابیملک نام داشتند، با این تصور که زنان ابراهیم[۶] و اسحاق[۷] خواهران ایشان‌اند، درصددِ نکاح با آنان برآمدند؛ اما وقتی نسبت حقیقی‌شان آشکار شد هر دو زن به شوهرانشان بازگردانده شدند.

  1. Old Testament
  2. Gideon
  3. Jotham
  4. Shechem
  5. Gerar
  6. Abraham
  7. Isaac

نمونه سوالات المپیاد علوم قرآن و حدیث

💠علوم قرآنی💠

۱) اطلاعات خود را درباره قرائات سبع بنویسید. (حداقل نام سه نفر از قاریان سبع، قرّاء مشهور جهان اسلام، تواتر این قرائات، دیدگاه مشهور امامیه درمورد قرائات سبعه، حدیث نزول قرآن بر هفت حرف)

۲) قاعده (لاعبره بعموم الفظ و بل بخصوص السبب) را با آیه و مثال قرآنی توضیح دهید؟

۳) اطلاعات خودتان را درباره مکی و مدنی بودن سوره های قرآن بنویسید و برطبق شرایط و ضوابط آن مکی و مدنی بودن سوره های بقره، فیل، نصر، توبه را مشخص کنید.

۴) نظریات مختلف درباره آخرین آیه نازل شده قرآن بنویسید و نظر خودتان را بیان کنید.

💠سوالات حدیث💠

۱) اصطلاحات حدیثی زیر را توضیح دهید:

سنن، موقوف، مستخرج و مناقب

۲) درباره (غلو) به سوالات زیر پاسخ دهید:

الف) معنی غلو را بنویسید:
ب) تاثیر آن بر حدیث را بنویسید:
ج) اقدامات ائمه معصوم علیهم السلام درباره غلات را بنویسید:


۳) اطلاعات خودتان را درباره کتاب موطا بنویسید و توضیح دهید؟

۴) اطلاعات خودتان را درباره کتاب های وافی، تهذیب، وسائل الشیعه بنویسید:

💠تفسیر💠

۱) با توجه به آیات شریفه: «والطور وکتاب مسطور فی رق منشور والبیت العمور و السقف المرفوع ان عذاب ربک لواقع ما له من دافع»
الف) منظور از طور و بیت المعمور چیست؟
ب) جمله (ان عذاب ربک لواقع) چه نقشی دارد
ج) علامه در خصوص نسبت دادن «عذاب» به «رب» و اضافه شدن رب به ضمیر خطاب «ک» چه نوع نکته‌ای را بیان کردند؟

۲) با توجه به آیه شریفه «والسابقون السابقون اولئک المقربون فی جنات نعیم»
الف) نقش جمله اولئک المقربون چیست؟ (ذکر اقوال مختلف)
ب) تقرب در اینجا به چه معناست؟
نظر علامه طباطبایی در مورد نعیم چیست؟!

۳) با توجه به آیه شریفه «لقد ارسلنا رسلنا بالبینات و انزلنا معهم الکتاب والمیزان لیقوم الناس بالقسط و انزلنا الحدید فیه باس شدید و منافع للناس»
منظور از میزان چیست و بر اساس معانی میزان از آیه شریفه تفسیری روان ارائه کنید

۴) در آیه شریفه

إِنَّمَا يَنْهَاكُمُ اللَّهُ عَنِ الَّذِينَ قَاتَلُوكُمْ فِي الدِّينِ وَأَخْرَجُوكُم مِّن دِيَارِكُمْ وَظَاهَرُوا عَلَىٰ إِخْرَاجِكُمْ أَن تَوَلَّوْهُمْ وَمَن يَتَوَلَّهُمْ فَأُولَٰئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ

الف) منظور از الذین قاتلوکم چه کسانی هستند.
ب) نقش جمله اَن تولوهم چیست.
ج) ترجمه روانی از آیه شریفه را ارائه دهید.

۵) در آیه شریفه

وَإِذَا رَأَوْا تِجَارَةً أَوْ لَهْوًا انفَضُّوا إِلَيْهَا وَتَرَكُوكَ قَائِمًا قُلْ مَا عِندَ اللَّهِ خَيْرٌ مِّنَ اللَّهْوِ وَمِنَ التِّجَارَةِ وَاللَّهُ خَيْرُ الرَّازِقِينَ

الف) اگر واژه خیر معنای تفضیل داشته باشد آیه چگونه معنا می شود و اگر نداشته باشد چگونه معنا می شود.
ب) نکته التفات از خطاب در آیه قبل...واذکروالله کثیرا به غیبت در این آیه چیست.

لیست مهم ترین کلمات تخصصی انگلیسی رشته علوم قرآن و حدیث

لیست مهم ترین کلمات تخصصی انگلیسی رشته علوم قرآن و حدیث

لیست مهم ترین کلمات تخصصی انگلیسی رشته علوم قرآن و حدیث

📘 General Religious Studies Terms

  • Revelation: وحی

  • Scripture: کتاب مقدس

  • Divine: الهی

  • Sacred: مقدس

  • Theology: الهیات

  • Monotheism: توحید

  • Faith: ایمان

  • Prophethood: نبوت

  • Worship: عبادت

  • Belief system: نظام اعتقادی

ادامه نوشته

همه چیز درباره دوره (مقطع) دکتری رشته علوم قرآن و حدیث

همه چیز درباره دوره (مقطع) دکتری رشته علوم قرآن و حدیث

Everything you need to know about the PhD program in Qur’anic and Hadith Sciences

همه چیز درباره دوره (مقطع) دکتری رشته علوم قرآن و حدیث

دانشجویان در دوره دکتری علوم قرآن و حدیث (۳۶ واحد شامل ۱۸ واحد دروس نظری و ۱۸ واحد رساله) می‌گذرانند؛ البته در دانشگاه‌های مختلف ممکن است به تناسب در تعداد واحدها، تفاوت ناچیزی وجود داشته باشد.
آینده شغلی دکتری رشته قرآن و حدیث

فارغ‌التحصیل‌ رشته‌ علوم‌ حدیث‌ می‌تواند به‌ عنوان‌ کارشناس‌ علوم‌ اسلامی‌ در دوایر دولتی‌ مشغول‌ به‌ کار شود و اگر‌ به‌ زبان‌ انگلیسی‌ نیز مسلط‌ باشد‌، می‌تواند به‌ عنوان‌ رایزن‌ فرهنگی‌ ایران‌ در کشورهای‌ دیگر، مبلغ‌ اسلام‌ و اصول‌ اسلامی‌ گردد و در صورت‌ ادامه‌ تحصیل‌ و کسب‌ مدارج‌ بالاتر به‌ عنوان‌ استاد در دانشگاه‌های‌ داخل‌ یا خارج‌ از کشور فعالیت‌ نماید، چون‌ در حال‌ حاضر بعضی‌ از دانشگاه‌های‌ خارج‌ از کشور مثل‌ دانشگاه‌ اردن‌ یا لبنان‌ علاقه‌مند به‌ جذب‌ متخصص‌ علوم‌ حدیث‌ شیعه‌ از کشور ایران‌ هستند.

ادامه نوشته

لغات تخصصی انگلیسی در علوم قرآن و حدیث

لغات تخصصی انگلیسی در علوم قرآن و حدیث

* Qur'anic Sciences: علوم قرآنی

* Exegesis: تفسیر

* Tafsir: تفسیر

* Interpretation: تفسیر / برداشت

* Commentary: شرح / تفسیر

* Textual Analysis: تحلیل متنی

* Contextual Interpretation: تفسیر سیاقی

* Thematic Exegesis: تفسیر موضوعی

* Analytical Tafsir: تفسیر تحلیلی

* Narrative Tafsir: تفسیر روایی

* Qur'anic Hermeneutics: هرمنوتیک قرآنی

* Occasions of Revelation: اسباب النزول

* Makki and Madani Verses: آیات مکی و مدنی

* Abrogation: نسخ

* Qur'anic Coherence: نظم قرآنی

* Rhetoric in the Qur'an: بلاغت در قرآن

* Recitation: تلاوت

* Qira'at: قرائات

* Ijaz al-Qur'an: اعجاز قرآن

* Hadith Studies: مطالعات حدیثی

* Hadith Sciences: علوم حدیث

* Sanad: سند

* Matn: متن

* Isnad Criticism: نقد سند

* Matn Criticism: نقد متن

* Authentic Hadith: حدیث صحیح

* Good Hadith: حدیث حسن

* Weak Hadith: حدیث ضعیف

* Fabricated Hadith: حدیث جعلی

* Narrator: راوی

* Hadith Compilation: تدوین حدیث

* Hadith Canon: صحاح سته

* Prophetic Tradition: سنت نبوی

* Sunna: سنت

* Transmission: روایت

* Verification: تحقیق

* Chains of Narration: سلسله روات

* Commentary on Hadith: شرح حدیث

* Consensus: اجماع

* Analogy: قیاس

کانال آموزش زبان انگلیسی دکتر مصطفوی در ایتا

لغات تخصصی انگلیسی در علوم قرآن و حدیث

آموزش زبان انگلیسی (اسپیکینگ، ریدینگ، لسنینگ و .....)

بررسی صوتی سوالات زبان انگلیسی ارشد و دکتری علوم قرآن و حدیث

آموزش زبان انگلیسی عمومی برای آمادگی کنکور دکتری

برای عضویت در کانال آموزش زبان روز انگلیسی روی لینک ذیل کلیک کنید و گزینه پیوستن به کانال را کلیک کنید

https://eitaa.com/joinchat/2063007986C208b4fdf82

۳۰ لغت تخصصی الهیات به زبان انگلیسی

🟦 30 اصطلاحات پرکاربرد در الهیات

Incarnation: تجسّد (تجسّد الهی در جسم انسانی؛ مهم در مسیحیت)

Trinity: تثلیث

Covenant: عهد / پیمان (مثل عهد عتیق و جدید)

Original Sin: گناه نخستین

Imago Dei: صورت خدا (آموزه‌ای درباره شباهت انسان با خدا)

Atonement: کفّاره

Providence: عنایت الهی / مشیت الهی

Revelation: وحی

Inspiration: الهام (مثلاً الهام کتب مقدس)

Predestination: سرنوشت مقدّر / تقدیر الهی

Free Will: اراده آزاد

Sanctification: تقدیس

Justification: تبرئه / عادل‌شمردگی (در الهیات پروتستان)

Dispensation: تدبیر الهی / دوران شریعت (در تفسیر تاریخی الهیات)

Sacrament: فریضه مقدس (مثل غسل تعمید، عشای ربانی و ...)

Martyrdom: شهادت (در معنای دینی خاص)

Orthodoxy: ارتدکسی / عقیده درست

Heresy: بدعت

Ecumenism: وحدت کلیساها / جنبش تقریب مذاهب مسیحی

Monotheism: توحید

Polytheism: چندخدایی

Pantheism: همه‌خدایی

Theophany: تجلی الهی (ظهور خدا به انسان)

Zion: صهیون (مفهومی دینی، نه لزوماً سیاسی)

Messiah: مسیح / نجات‌دهنده موعود

Anointing: مسح‌کردن (در مفاهیم مذهبی مربوط به انتخاب یا تقدیس)

Redemption: رستگاری / رهانیدن

Sacrifice: قربانی

Tabernacle: خیمه عبادت (در عهد عتیق)

Ark of the Covenant: تابوت عهد