عربی باستان نخستین سطح تأییدشدهٔ زبان عربی بود که تمایزش را از دیگر گویش‌های سامی مرکزی در بیابان شام در اوایل هزارهٔ اول پیش از میلاد آغازید[۱] و تا ظهور سنت دستور زبان عرب در قرن هشتم میلادی ادامه یافت.

عربی باستان به نام لهجه ها و زبان های عربی پیش از اسلام اطلاق می گردد. قدیمی ترین گواهی زبان عربی به بایر (Bayer) در اردن برمی گردد که به خط عربی شمالی باستانی نوشته شده است که از دیگر خط های عربستان شمالی متمایز نشده است.[۲] زبان‌ها و لهجه‌های عربی باستانی به خط‌های بسیاری مانند صفایی (Safaitic)، هیسمایی (Hismaic)، نبطی (Nabatean)، ثمودی (Thamudic)، دادانی (Dadanitic) و حتی یونانی نوشته می‌شدند.[۳]