علوم قرآن و حدیث

مذمت شیفتگان دنیای حرام و فانی

أ لَستُم في مَساكِنِ مَن كانَ قَبلَكُم أطوَلَ أعمارا ، و أبقى آثارا ……… ثُمّ ظَعَنُوا عنها بغَيرِ زادٍ مُبَلِّغٍ ، و لا ظَهرٍ قاطِعٍ ، فَهَل بَلَغَكُم أنَّ الدنيا سَخَت لَهُم نَفسا بِفِديَةٍ ……… و هل زَوَّدَتهُم إلاّ السَّغَبَ ……… أ فهذهِ تُؤثِرُونَ ؟ !

آيا شما در منازل همان كسانى نيستيد كه پيش از شما بودند و عمرشان درازتر و آثارشان با دوام تر و آرزويشان درازتر و……… بود و سپس بى هيچ توشه اى، كه آنها را به مقصد رساند و بى هيچ مركبى كه آنان را به منزلشان رساند، كوچ كردند؟

آيا شنيده ايد كه دنيا براى [آزادى ]جان آنان کاری انجام داده باشد ؟ ………

آيا روشنى دنيا جز تاريكى و سرانجامش جز پشيمانى بود برای آنان نبود؟

این بخش از نهج‌البلاغه به ناپایداری دنیا و گذر عمر اشاره دارد. امام علی (علیه‌السلام) یادآوری می‌کند که انسان‌های دنیا طلب همانند گذشتگان خود، با آرزوهای طولانی زندگی می‌کنند، اما سرانجام بدون توشه‌ای برای آخرت از دنیا کوچ می‌کنند. دنیا برای آنان چیزی جز تاریکی و پشیمانی باقی نگذاشته است، پس باید به جای دل‌بستن به آن، برای سفر نهایی آماده شد.