قال علیه السلام:

مَا کَانَ اللّهُ لِیَفتَحَ عَلَی عَبدٍ بَابَ الشّکرِ وَ یُغلِقَ عَنهُ بَابَ الزّیَادَةِ وَ لَا لِیَفتَحَ عَلَی عَبدٍ بَابَ الدّعَاءِ وَ یُغلِقَ عَنهُ بَابَ الإِجَابَةِ وَ لَا لِیَفتَحَ لِعَبدٍ بَابَ التّوبَةِ وَ یُغلِقَ عَنهُ بَابَ المَغفِرَةِ

(نمی شود که خداوند به روی بنده ای در شکر بگشاید و در زیادت روزی را ببندد، و در دعا و درخواستن را بگشاید، و در اجابت را ببندد، و در توبه را باز کند اما در بخشش را ببندد).

امام (علیه السلام) به سه چیز اشاره فرموده است:

سپاسگزاری برای فزونی نعمت،

درخواست برای روای حاجت،

و توبه برای آمرزش و رحمت

پس به روی هر کس که خداوند در یکی از این ملزومات را بگشاید و او را آماده و مهیا سازد و آن را بر وی الهام کند، سزای مقام بخشندگی اوست که در لازم را نیز به روی او بگشاید و او را از فیض خویش بهره مند سازد زیرا که در وجود خدا بخلی نیست و در سلطنت او منعی وجود ندارد. و صفت گشودن در، استعاره برای موفق ساختن و آماده کردن بنده است توسط خداوند، برای چنان مرحمتی.

شرح حکمت 435
حکمت های نهج البلاغه، ص440 شرح ابن میثم