قید احترازی به قید محدود کننده ی دایره ی مفهومی کلام، اطلاق می‌شود.

تعریف

قید احترازی، مقابل قید غیر احترازی بوده و به قیدی گفته می‌شود که برای تنگ کردن دایره ی موضوع حکم و خارج کردن غیر موضوع مقید، از شمول حکم نسبت به آن، در کلام می‌آید، مانند آن که مولا بگوید:

«اعتق رقبة مؤمنة؛ برده مؤمنی را آزاد کن» که در این جا قید «ایمان» برای احتراز از آزاد کردن برده کافر است؛ یعنی او را از شمول حکم آزادی خارج می‌سازد.[۱][۲][۳][۴]

اصل در قیود

اصل در قیود، احترازی بودن است.

پانویس
۱. اصول الفقه، مظفر، محمد رضا، ص (۱۲۵-۱۲۴).
۲. شرح اصول فقه، محمدی، علی، ج۱، ص۲۶۲.
۳. محاضرات فی اصول الفقه، خویی، ابوالقاسم، ج۲، ص۲۲۱.
۴. انوار الاصول، مکارم شیرازی، ناصر، ج۲، ص۳۳.


منبع
فرهنگ‌نامه اصول فقه، تدوین توسط مرکز اطلاعات و مدارک اسلامی، ص۶۶۰، برگرفته از مقاله «قید احترازی».