معنای اصطلاح «ظهور تصورّی» در اصول فقه+مثال

معنای متبادر از یک لفظ به محض شنیدن آن را، ظهور تصوری می‌گویند.

تعریف

ظهور تصوری، به معنای انسباق ذهن مخاطب از شنیدن یک لفظ به معنای خاص است که تنها علم به وضع در انعقاد آن دخالت دارد و اراده ی متکلم در آن نقشی ندارد و لفظ به هر صورتی که ایجاد شود حتی اگر از برخورد دو سنگ باشد بر معنا دلالت می‌کند.

بررسی ایجاد ظهور تصوری

ظهور تصوری از وضع مفردات کلام در معنای مخصوص به وجود می‌آید و بر چیزی جز شنیدن لفظ متکی نیست، مانند: دلالت کلمه ی " اکرم " و " العلما " در جمله ی "اکرم العلما" بر معنایی که غیر معنای تمام جمله است؛ یعنی تک تک کلمات بر معنایِ موضوع لَه، دلالت می‌کند. [۱][۲][۳][۴][۵][۶][۷]

پانویس

۱. مظفر، محمد رضا، اصول الفقه، ج۲، ص۱۳۴.    

۲. ایروانی، باقر، الحلقة الثالثة فی اسلوبها الثانی، ج۲، ص۱۵۳.

۳. صدر، محمد باقر، بحوث فی علم الاصول، ج۷، ص۱۷۳.

۴. صدر، محمد باقر، دروس فی علم الاصول، ج۲، ص۱۸۳.    

۵. صدر، محمد باقر، دروس فی علم الاصول، ج۱، ص۳۰۲.

۶. محمدی، علی، شرح اصول فقه، ج۳، ص۲۸۰.

۷. حیدر، محمد صنقور علی، المعجم الاصولی، ص۷۲۴.