امام (سلام الله علیه) ، ستاره هدایتگر در تاریکی ها

ستیغ معنویت، اوج عظمت و رفیع ترین مقام در فرهنگ اسلام ، جایگاه امامت است. عالم آل محمّد صلی الله علیه وآله وسلم، ثامن الحجج، حضرت علی بن موسی الرضا علیه السلام در جامع «مَرْوْ» امامت و امام را این گونه معرّفی کرد:

«امامت، منزلت انبیا و ارث اوصیاست. امامت، خلافت خدا ـ عزّ وجلّ ـ خلافت رسول، مقام امیر مؤمنان علیه السلام و میراث امام حسن و امام حسین ( علیهما السلام ) است. امامت، زمام دین ، نظام مسلمین، صلاح دین و عزّت مؤمنان است. امامت، ریشه رشد یابنده اسلام و شاخه بالنده آن است. به وسیله امام (علیه السلام) نماز، روزه ، حج و جهاد تمام می گردد و فی ء و صدقات جمع می شوند و احکام و حدود اجرا گردیده و مرزها محفوظ می مانند. امام ، حلال خدا را حلال، حرام او را حرام، حدود الهی را اجرا و از دین خدا دفاع می کند و با حکمت، موعظت و حجت بالغ به راه پروردگار فرا می خواند. امام، آفتاب عالمتاب است و در افقی قرار دارد که دست ها به وی نمی رسند و چشم ها حقیقتش را درک نمی کنند. امام، ماه نورانی، چراغ روشن ، نور تابان و ستاره هدایت گر در تاریکی های گمراه کننده، در بیابان های بی آب و علف و در میان امواج سهمگین دریاهاست...

دانش و روش بندگی ص۴۸