علوم قرآن و حدیث

قواعد گرامر پیشرفته: زمان‌های شرطی (Conditional Tenses)

زمان‌های شرطی در زبان انگلیسی برای بیان شرایط و نتایج احتمالی استفاده می‌شوند. این زمان‌ها به ما کمک می‌کنند تا دربارۀ وضعیت‌های غیرواقعی، فرضی یا آینده صحبت کنیم. در اینجا به سه نوع اصلی زمان شرطی می‌پردازیم:

1. نوع اول (First Conditional)

این نوع برای بیان شرایط واقعی و ممکن در آینده استفاده می‌شود. ساختار آن به صورت زیر است:

ساختار:

If + Present Simple, will + Base Verb

مثال:

If it rains, I will stay home

اگر باران بیفتد، در خانه می‌مانم.

2. نوع دوم (Second Conditional)

این نوع برای بیان شرایط غیرواقعی یا فرضی در حال حاضر یا آینده استفاده می‌شود. ساختار آن به صورت زیر است:

ساختار:

If + Past Simple, would + Base Verb

مثال:

If I had a million dollars, I would travel the world

اگر یک میلیون دلار داشتم، به دور دنیا سفر می‌کردم.

3. نوع سوم (Third Conditional)

این نوع برای بیان شرایط غیرواقعی در گذشته استفاده می‌شود. ساختار آن به صورت زیر است:

ساختار:

If + Past Perfect, would have + Past Participle

مثال:

If I had known about the party, I would have gone
اگر دربارۀ مهمانی می‌دانستم، می‌رفتم