لَو أُنزِلَ الوَحيُ عَلى نِفطَوَيه

لَكانَ ذاكَ الوَحيُ سُخطاً عَلَيه

وَشاعِرٌ يُدعى بِنِصفِ اِسمِهِ

مُستأهلٌ لِلصَفعِ في أَخدَعَيه

أُفٍّ عَلى النَحوِ وَأَربابِهِ

قَد صارَ مِن أَربابِهِ نِفطَوَيه

أَحرَقَهُ اللَهُ بِنِصفِ اِسمِهِ

وَصَيَّرَ الباقي صُراخاً عَلَيه

در پی اختلاف نفطویه که اهل نحو است و ابن درید که لغوی است، ابن درید علیه وی شعر فوق را می سراید که در جایی از آن همانگونه که ملاحظه می فرمایید می گوید:

اُف بر نفطویه و اربابان نحو که نفطویه از جمله ی آنان شده است خداوند او را به نصفِ اسمش [نفت] بسوزاند و نصف دیگرش را شیون و ناله برایش قرار دهد [وِیه]