ابوریه در کتاب خود، حکمت نهی پیامبر اکرم(ص) را از کتابت حدیث، این می داند که اوامر و نواهی شرع مقدس زیاد نشود و ادله احکام وسعت پیدا نکند; چرا که پیامبر(ص) از این امر اجتناب می کردند، تا آنجا که کثرت سؤال برایشان خوشایند نبود; زیرا به دنبال سؤالهای پی درپی در مورد احکام و مسائل شرعی، دامنه و دایره اوامر و نواهی (تکالیف) الهی گسترده ترمی شد، درنتیجه مردم دچار زحمت و مشکل می شدند.

این توجیه نیز سست به نظر می رسد، زیرا این ادعایی بیش نیست. چگونه می توان این سخن را پذیرفت در حالی که خداوند متعال، پیامبر(ص) را در قرآن کریم به عنوان مفسر و مبین قرآن و هادی امت معرفی می کند و مردم را در موضوعات و احکام به وی ارجاع می دهد و به همگان فرمان می دهد تا مطیع فرمان او باشند. «ما آتاکم الرسول فخذوه و ما نهاکم عنه فانتهوا.»