آیت الله العظمی جوادی آملی:

در ميان ماها، دانشمندان قوی بودند؛ امّا هيچ شاعری قبل از اسلام اين حرفهای بلند را نداشت؛ مولوي ها، سعدي ها و فردوسي ها را قرآن پروراند، وگرنه شعرای قبل از اسلام را هم ببينيد، اشعاری که قبل از اسلام بودند، شعر «نازل» بود؛ شعرهای خوبی هم داشتند، نثر نازل بود؛ امّا شعرای بعدی ما، شعر «متنزّل» دارند؛ يعنی شعری دارند که مثل قرآن از جای بلند آمده و انسان را هم به جای بلند مي برد؛ حرفها هم همينطور است، نثر هم همينطور است، ما نثر «نازل» فراوان داشتيم، لکن افقی؛ اما نثر عمودی کم داشتيم؛ نثر عمودی از جای بلند می‌آید و ما را به جای بلند می‌برد. حکيم سنايی آدم دانشمندی است و مولوی برای هر کسی حساب باز نميکند، شعرها او را گاهی نقل ميکند و شرح ميکند، در حالی که يک قرن قبل از او بود، گفت:

تو فرشته شوی ار جهد کنی از پی آنک

برگ توتست که گشتست به تدریج اطلس

اين پرنيان، اين ابريشم، اين پارچه ها و فرش ها و پرده های پرنيانی مگر يک تکّه برگ توت تفال های بيش نبودند، وقتی به مکتب جناب کرم ابريشم رفتند، پرنيان شدند. فرمود وقتی در دنيا ميشود استادی شاگردی را پرنيان کند، تو چرا فرشته نشوی!

۱۳۹۳/٩/٢۶