حضرت ‏‏‏‏‏‌‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏رسول الله صلّی الله علیه وآله وسلم‏:

جَاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى الله علیه وآله وسلم فَقَالَ «يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا مِنْ عَمَلٍ قَبِيحٍ إِلَّا قَدْ عَمِلْتُهُ فَهَلْ لِي مِنْ تَوْبَةٍ؟» فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى الله علیه وآله وسلم«فَهَلْ مِنْ وَالِدَيْكَ أَحَدٌ حَيٌّ؟» قَالَ «أَبِي» قَالَ «فَاذْهَبْ فَبَرَّهُ» قَالَ فَلَمَّا وَلَّى قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى الله علیه وآله وسلم «لَوْ كَانَتْ أُمُّهُ».

مردی نزد رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم آمد و گفت: «یا رسول الله هیچ کار زشتی نبوده مگر که نکرده‌ام، آیا برای من توبه باشد؟»رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم به او فرمود:«آیا پدر و مادرت زنده باشند؟»گفت:«پدرم زنده است»، فرمود:«برو و با او نیکی کن»، چون آن مرد رو برگرداند رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم فرمود: «کاش مادرش بود»(که خوش‌رفتاری او به توبه نزدیک‌تر بود).

بحار الانوار،جلد۷۱،صفحه۸۲