لِلْمُؤْمِن ثَلاث ساعات:

فَساعَةٌ يُناجى فيها رَبَّهُ، وَ سَاعَةٌ يَرِمُ مَعَاشَهُ، وَ سَاعَةً يُخَلَّى بَيْنَ نَفْسِهِ وَ بَيْنَ لَذَّتِها فيما يَحِلُّ وَ يَجْمُلُ.

وَلَيْسَ لِلْعاقِلِ أَنْ يَكُونَ شاخصاً إلا فى ثلاث: مَرَمَّة لِمَعاش، أَوْ خُطْوَة فى مَعادِ، أَوْ لَذَّةَ فِي غَيْر مُحَرَّم.

مؤمن را سه ساعت است:

ساعتی که در آن با خداوند راز و نیاز میکند، و ساعتی که در آن به ترمیم معاش اقدام مینماید و ساعتی که در آن از لذتهای حلال و نیکو بهره می‌گیرد.

عاقل را نرسد که جز برای سه چیز سفر کند اصلاح، معاش یا گام نهادن در امر معاد یا کام بردن از غیر حرام.

حکمت 390