پيامبر اکرم (صلی الله عليه و آله و سلم) به قيس فرمود:

«ای قيس! تو را ناگزیر همراه و هم‌نشینی است که با تو دفن می‌شود؛ در حالی که او زنده است و تو مرده‌ای. اگر آن هم‌نشین، بزرگوار و نيک باشد، تو را گرامی می‌دارد و اگر پست و فرومایه باشد، تو را رها کرده و به دست حوادث می‌سپارد. سپس او جز با تو محشور نمی‌شود و تو جز با او برانگيخته نمی‌شوی. از تو جز درباره او بازخواست نمی‌کنند؛ پس آن هم‌نشین را صالح و شایسته قرار ده؛ چرا که اگر او صالح باشد، با او مأنوس می‌گردی و اگر تباه باشد، تنها از او وحشت خواهی داشت؛ و آن هم‌نشین، همان کردار و عمل توست.»

منبع: بحارالانوار، ج ۷، ص ۲۲۷

تفسیر موضوعی قرآن کریم (معاد در قرآن)، ج ۴، ص ۲۱۹