آیت الله العظمی جوادی آملی:

امام امت(قدس‌سره) جانها را حيات بخشيد و در پرتو اين احيا، علوم الهی را زنده كرد و خدای سبحان نيز همواره او را با امدادهای غيبی تأييد كرد.

او هرگز نترسيد و نترساند؛ نهراسيد و نهراساند. برخی مي ترسيدند و مي ترساندند. منزوی مي شدند و به ديگران نيز تلقين مي كردند؛ اما حضرت امام راحل(قدس‌سره) به ميدان می آمد و مردم را نيز فرا مي خواند. نمی ترسيد و نمي ترساند و به ديگران نيز مي فرمود: «نترسيد».

مي فرمود: «انسان زنده است برای اينكه به «لقاء الله» برسد؛ چه بهتر كه با «شهادت» به لقاي حق بار يابد».اين حيات را او در حوزه علميّه دميد.

امام راحل (قدس‌سره) قرآن محجور را قرآن مشهور و سنت مستور را سنّت مشهور و دين مهجور را دين مأنوس و احكام الهی را با حكم الهی يكجا آشنا و معروف و در صحنه اجتماع اجرا كرد.وی به دستی «گوهر» گرفت و با دستی ديگر «تيغ»؛ با گوهر حوزه های علميّه، مردم ايران و ديگر مسلمانان جهان را روشن و با تيغ قلم و بيان از اين گوهر حمايت و اشتياق شهادت را در جانها احيا و برای همه تثبيت كرد كه جان، آن است كه فدای جانان شود و دين ارزش آن را دارد كه انسان برای آن جان بدهد.

همچنين ايشان در گفتارها و نوشتارهای خود مكرّر خطر «صهيونيزم» را بيان كرده و مي فرمود: «تا اين خطر هست، اسلام مرده است. اسلام وقتی زنده مي شود كه اين سمّ مهلك را از سرزمين ايران اسلامي بيرون راند» و تأكيد مي كرد: «رژيم پهلوی، رژيم وابسته به آمريكا و صهيونسيم است و تا اين رژيم حاكم است، مردم به صلاح و فلاح نمي رسند»؛ نه از خطر مي رهند و نه به كمال می رسند.

کتاب بنیان مرصوص امام خمینی (ره) در بیان و بنان ص۴۷ تا ۴۹