مرا در نظامیه ادرار بود

شب و روز تلقین و تکرار بود

مر استاد را گفتم ای پر خرد

فلان یار بر من حسد می‌برد

چو من داد معنی دهم در حدیث

بر آید به هم اندرون خبیث

شنید این سخن پیشوای ادب

به تندی برآشفت و گفت ای عجب!

حسودی پسندت نیامد ز دوست

که معلوم کردت که غیبت نکوست؟

گر او راه دوزخ گرفت از خسی

از این راه دیگر تو در وی رسی

در آن متون قدیمی، «اِدْرار» اصلاً ربطی به ادرارِ امروزی (urine) ندارد.

در زبان فارسیِ قدیم و متون اداری ـ به‌ویژه در دوره‌های سلجوقی و عباسی ـ اِدرار به معنای «مقرّری، حقوق، ماهیانه، مستمری» بوده است.

بنابراین: «مرا در نظامیه ادرار بود» یعنی: در مدرسهٔ نظامیه برای من مقرّری / حقوق ماهیانه تعیین شده بود.