بر اساس کتاب «Introducing Translation Studies» نوشته جرمی ماندی، تاریخچه مطالعات ترجمه به‌عنوان یک رشته دانشگاهی به چهار دوره اصلی تقسیم می‌شود:

۱. دوره پیش‌علمی (Pre-scientific period)

در این دوره، ترجمه بیشتر به‌عنوان یک هنر یا مهارت عملی در نظر گرفته می‌شد و کمتر به‌عنوان یک موضوع علمی مستقل مورد مطالعه قرار می‌گرفت. برخی از متفکران اولیه مانند سایروس و سنت آگوستین به مسائل مرتبط با ترجمه پرداخته‌اند، اما این مباحث بیشتر در قالب نظریات عمومی و فلسفی بودند تا تحلیل‌های علمی و سیستماتیک.

۲. دوره نهادینه‌سازی (Institutionalization period)

از اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، با تأسیس مؤسسات آموزشی و دانشگاهی که دوره‌های تخصصی در زمینه ترجمه ارائه می‌دادند، مطالعات ترجمه به‌عنوان یک رشته علمی نهادینه شد. در این دوره، متفکرانی مانند جیمز هلمز با معرفی اصطلاح «Translation Studies» در مقاله معروف خود در سال ۱۹۷۲، پایه‌گذار این رشته به‌عنوان یک حوزه مستقل علمی شدند.

۳. دوره توسعه نظریه‌ها (Development of theories)

در این دوره، مطالعات ترجمه شاهد توسعه و تنوع نظریه‌های مختلف شد. از جمله این نظریه‌ها می‌توان به نظریه‌های معادل‌سازی، وظیفه‌گرایی، تحلیل گفتمان و نظریه‌های فرهنگی و پساکولونیالی اشاره کرد. این دوره با تأسیس ژورنال‌ها و کنفرانس‌های تخصصی، بستری مناسب برای تبادل نظر و پیشرفت علمی در این حوزه فراهم آورد.

۴. دوره بین‌رشته‌ای (Interdisciplinary period)

در این دوره، مطالعات ترجمه به‌عنوان یک رشته بین‌رشته‌ای شناخته می‌شود که از نظریه‌ها و روش‌های مختلف رشته‌های دیگر مانند زبان‌شناسی، انسان‌شناسی، جامعه‌شناسی و مطالعات فرهنگی بهره می‌برد. این رویکرد باعث غنای بیشتر مطالعات ترجمه و توسعه ابعاد مختلف آن در زمینه‌های گوناگون شده است.

در مجموع، تاریخچه مطالعات ترجمه نشان‌دهنده تحول این رشته از یک مهارت عملی به یک حوزه علمی مستقل و بین‌رشته‌ای است که در قرن بیستم به‌طور جدی‌تر مورد توجه قرار گرفت.