بهبود رابطه با خدا

اميرالمؤمنين (عليه السلام) ميیفرمايد: «مَنْ أصْلح ما بينه وَبين الله، أصْلح الله سُبحانَه وتعالي ما بينه وَبين النّاس»

اين حديث نورانی، ناظر به مسائل اجتماعی است؛ كسی كه در جامعه مشكلی دارد و ميیخواهد رابطه بين او و ديگران بهبود يابد، بايد رابطه بين خود و خدای خود را نيكو و مستحكم كند. چون زمام دل‌های مردم به دست خداست و شرط نيكو شدن روابط بين او و ديگران، نيكو ساختن رابطه بين خود و خداست. راهی كه ما را به اين هدف والا مي‌رساند، «تفكّر» است.

اهل بيت عصمت (عليهم السلام) آيين فكر كردن را نيز به ما آموخته و گفته اند: تفكر اين است كه مثلاً انسان به سرزمين يا خانه های ويران شده برسد و بگويد: «أيْنَ ساكِنوك؟ أين بانوُكَ؟»

بنيانگذاران و ساكنان تو كجايند؟ اين فكر، انسان را متنبّه مي‌كند و اين مثال است؛ وگرنه خانه های آباد هم از نسلی به نسلی و از دستی به دست ديگر منتقل مي‌شود. اگر چه خانه های ويران، پيام گوياتری دارند وگرنه هر چه از مسير ديدگان انسان مي‌گذرد، عامل پند و نصيحت است.

همان گونه كه حضرت امام كاظم (سلام الله علیه) در جواب هارون فرمود: «ما منْ شي ءٍ تَراهُ عينك إلّا وَفيه مَوْعِظة»: هر چه از مسير چشم تو می گذرد، واعظ است و اندرز می دهد. تفكر يک لحظه، اين نقش را دارد كه انسان را بيدار و هشیار میكند.

مبادی اخلاق در قرآن، ص۲۱۹،۲۲۰