علوم قرآن و حدیث

رُبَّ عَالِم قَدْ قَتَلَهُ جَهْلُهُ، وَعِلْمُهُ مَعَهُ لاَ يَنْفَعُهُ

🟠 چه بسيار دانشمندى كه جهلش او را كشته در حالى كه علمش با اوست؛ اما به حالش سودى نمى بخشد.

✍ حضرت امیرالمومنین علیه‌ السلام از عالمان نادانى سخن مى‌گويد كه جهلشان قاتل آنها شده است در اين كه چگونه علم و جهل در وجود آن ها جمع مى شود تفسيرهاى مختلفى مى توان بيان كرد. از همه روشن تر اين كه علم اگر با عمل همراه نشود همچون جهل است، بنابراين، نكوهش امام عليه السلام از عالمانى است كه از علم خود بهره نمى گيرند و به آن عمل نمى كنند و سبب هلاكت مادى و معنوى آنها مى شود. این احتمال نیز وجود دارد که منظور از «جهل» صفات جاهلانه‌اى مانند غرور و تکبر و خودخواهى و سودجویى و ریاکارى باشد؛ هر گاه علم با این صفات نکوهیده جاهلانه همراه گردد عالم را به نابودى مى کشاند، نیز احتمال مى رود منظور این باشد که ظواهرى از علم دارد ولى به عمق آن نرسیده است و به تعبیرى دیگر، علم او فاقد بصیرت است. جمع میان این تفسیرها نیز مانعى ندارد.

حکمت 107