علوم قرآن و حدیث

قَالَ علیه السلام لِأَنَسِ بنِ مَالِکٍ وَ قَد کَانَ بَعَثَهُ إِلَی طَلحَةَ وَ الزّبَیرِ لَمّا جَاءَ إِلَی البَصرَةِ یُذَکّرُهُمَا شَیئاً مِمّا سَمِعَهُ مِن رَسُولِ اللّهِ صلی الله علیه و آله فِی مَعنَاهُمَا فَلَوَی عَن ذَلِکَ فَرَجَعَ إِلَیهِ فَقَالَ إنِیّ أُنسِیتُ ذَلِکَ الأَمرَ فَقَالَ علیه السلام إِن کُنتَ کَاذِباً فَضَرَبَکَ اللّهُ بِهَا بَیضَاءَ لَامِعَةً لَا تُوَارِیهَا العِمَامَةُ

امام (علیه السلام) انس بن مالک را وقتی که به بصره آمد به نزد طلحه و زبیر فرستاد تا سخنی را که از رسول خدا درباره ی آنها شنیده بود به ایشان خاطرنشان کند. انس خودداری کرد و چون نزد آن بزرگوار بازگشت، عرض کرد: آن سخن پیامبر (صلی الله علیه و آله) را فراموش کرده ام. حضرت فرمود: (اگر دروغ بگویی، خداوند تو را به خاطر آن به سفیدی درخشانی مبتلا کند که عمامه هم آن را نپوشاند). سیدرضی می گوید: (مقصود از آن پیسی است که بعدها این بیماری در انس پیدا شد و او بدون روبند در بین جمعیت ظاهر نمی شد). امام (علیه السلام) او را نزد آن دو نفر (طلحه و زبیر) فرستاد تا آنچه را از پیامبر خدا (صلی الله علیه و آله) شنیده بود به یاد آنها آورد. و آن حضرت (صلی الله علیه و آله) فرموده بود: شما دو تن با علی جنگ خواهید کرد در حالی که نسبت به او ستمکارید. و چون انس با کسی برخورد که او را از این کار منصرف کرد و رای او را برگرداند، نزد امام (علیه السلام) بازگشت، و امام (علیه السلام) بر او نفرین کرد و نفرینش قبول افتاد. کلمه ی: بیضاء در محل جر، بدل از ضمیر در بهار است.

شرح حکمت 311
حکمت های نهج البلاغه ( همراه با 25 ترجمه و شرح )/ ص315 شرح ابن میثم