"تصدّق و اطعام در ماه مبارک رمضان"

در حديث معصوم (علیه السلام) آمده است:

«مؤمن از نظر مالي ضعيف مي شود اما آبرومند است». نداری و ضعف مالی ننگ نيست؛ خزی و بی‌آبرویی بد است. ممكن است مال داشته باشد

امّا حيثيتی نداشته باشد.

شبه مناظره اي بين علي بن ابي طالب (سلام الله‌ عليه) و حضرت خضر (سلام الله‌ عليه) واقع شده است. حضرت خضر (عليه السلام) اين چنين فرمود: «ما أحسن تواضع الأغنياء للفقراء طلباً لما عندالله» چقدر خوب است كه اغنيا برای رضای خدا به فقرا تواضع كنند.

حضرت امير مؤمنان (عليه السلام) فرمود:

«وأحْسن منْه تيهُ الفقراء علي الأغنياء إتكالا ً لما عند الله» بالاتر از تواضع اغنيا برای فقرا، بی اعتنايی فقرا نسبت به اغنياست؛ فقيری كه به اغنيا بی اعتنايی مي كند بر خدا توكل كرده و اين خود كرامتی فراتر از تواضع است.

در ادامه‌ خطبه و شرح ديگر وظايف روزه داران فرمود: «وتصدّقوا علي فقراءكم ومساكينكم» وظيفه‌ ديگر در اين ماه آن است كه به فقرا و مساكين صدقه بدهيد، اين تصديق نيز بايد با احترام و قصد قربت همراه باشد نه با تحقير يا ترحّم.

در بخش ديگری از اين خطبه پيامبر اسلام (صلي الله عليه و آله و سلم) همگان را به اطعام و دادن افطاری به روزه داران ترغيب مي كند:

أيها الناس! من فطّر منكم صائماً لله فى هذا الشهر كان له بذلك عند الله عتق رقبة ومغفرة لما مضي ـ فقيل: يا رسول الله وليس كلّنا يقدر علي ذلك فقال (صلي الله عليه و آله و سلم): ـ اتقوا النار ولو بشقّ تمرة

هر كس در ماه رمضان به خاطر خدا به روزه دار افطاری بدهد، خداوند ثواب آزاد كردن بنده ای را به او مي دهد و گناهان او را نيز مي بخشد (شايد چون روزه دار خود را آزاد كرده است) عرض كردند: يا رسول الله ما توانايی افطاری دادن نداريم چگونه به اين فيض برسيم؟ فرمود: از آتش جهنم خود را برهانيد هر چند به اندازه يك خرما يا نيمی از آن افطاری بدهيد.

حکمت عبادات ص۱۵۱،۱۵۲