ای آنکه وجود تو گلِ طاها بود!

جان تو چراغِ خانۀ مولا بود

باغِ رخ زیبای تو طرحی ز بهشت

در قابِ نگاه تو، خدا پیدا بود!

«عطر گل ياس»

آن روز شكوفه، باغِ جان را پر كرد

صد هودجِ نور، كهكشان را پر كرد

با آمدنِ شميمي از كوثرِ عشق...

عطر گل ياس، آسمان را پر كرد!

«باغ وحی»

سر زد گلِ وحی و عرش پيراسته شد

از سينه نوای شوق برخاسته شد

با آمدن فاطمه(س)، باغ نبَوی(ص)...

«گل بود به سبزه نيز آراسته شد»!

مصطفی جلیلیان مصلحی، گروه فرهنگ و هنر بنیاد پژوهش‌های اسلامی آستان قدس رضوی