وَاعْتَبِرُوا بِمَا قَدْ رَأَيْتُمْ مِنْ مَصاَرِعِ الْقُرُونِ قَبْلَکُمْ: قَدْ تَزَايَلَتْ أَوْصَالُهُمْ، وَ زَالَتْ أَبْصَارُهُمْ وَ أَسْمَاعُهُمْ، وَ ذَهَبَ شَرَفُهُمْ وَ عِزُّهُمْ، وَانْقَطَعَ سُرُورُهُمْ وَ نَعِيمُهُمْ.

از آن چه در قربان‌گاه هاى قرون پيشين ديده‌ايد عبرت گيريد و از آن کسانى که پيوندهاى اعضايشان (در زير خاک) از هم گسسته، چشم‌ها و گوش‌هايشان از ميان رفته، شرف و عزتشان نابود شده و شادى و نعمت‌هايشان قطع گرديده است (آرى از آنها، درس عبرت بياموزيد)».

جملۀ «تَزَايَلَتْ أَوْصَالُهُمْ» اشاره به متلاشى شدن پيوندهاى بدن در زير خاک است. اين تعبير مى‌تواند اشاره اى به پيوندهاى اجتماعى در زندگى انسان نيز باشد که بعد از وفات انسان متلاشى مى‌شود؛ همان‌گونه که ابصار و اسماع، اشاره به همين چشم و گوش ظاهرى و قدرت ديدن و شنيدن حسّى است؛ ولى مى‌تواند کارگردانان انسان را نيز که از گوشه و کنار جهان، اخبارى را مى‌شنوند و مى‌بينند و منتقل مى‌کنند در برگيرد. نه تنها حواسّ ظاهرى انسان و پيوندهاى جسمانى او از ميان مى‌رود، بلکه جهات اجتماعى همچون شرف و عزّت مادّى نيز با دفن او مدفون مى‌گردد و تمام لذّت‌ها و نعمت‌ها بر باد مى‌رود.

خطبه 161 نهج البلاغه