قالَ علیه السلام

مَن کَرُمَت عَلَیهِ نَفسُهُ هَانَت عَلَیهِ شَهَوَاتُهُ

هر که دارای نفس کریم و بزرگوار بود، خواسته های نفس در نزد او بی ارزش می گردد

توضیح این که: نفس و خواسته هایش دو دشمن انسانند، احترام یکی باعث خوار داشتن دیگری است پس هر کس نفس خود را گرامی داشت، آن را از عذاب خدا حفظ و حمایت می کند، و این خود باعث خوار ساختن شهوت و بی اعتنایی به آن است، زیرا هوای نفس خلاف آن را خواستار است.


شرح حکمت 449، حکمت های نهج البلاغه ( همراه با 25 ترجمه و شرح )/ ص453شرح ابن میثم