علوم قرآن و حدیث

قال علیه السلام

إِنّ أَعظَمَ الحَسَرَاتِ یَومَ القِیَامَةِ حَسرَةُ رَجُلٍ کَسَبَ مَالًا فِی غَیرِ طَاعَةِ اللّهِ فَوَرِثَهُ رَجُلٌ فَأَنفَقَهُ فِی طَاعَةِ اللّهِ سُبحَانَهُ فَدَخَلَ بِهِ الجَنّةَ وَ دَخَلَ الأَوّلُ بِهِ النّارَ.

بزرگترین حسرتها در روز قیامت، حسرت آن کسی است که مالی را از راه حرام به دست آورده، و کسی آن را از وی به ارث برده و در راه بندگی خدا صرف کرده باشد و بدان سبب وارد بهشت گردد، اما او که خود فراهم آورنده ی مال بوده است وارد جهنم شود).

هدف از این سخن برحذر داشتن از کسب حرام و اندوختن مال و زنهار از آن است به دلیلی که ذکر کرده است. و عبارت اعظم الحسرات نمی رساند که این حسرت از تمامی حسرتها بزرگتر است، بلکه این حسرتی بزرگ است از آن جهت که در دنیا از مال سودی نبرده و در آخرت دچار عذاب آن بوده و از طرفی می بیند دیگری در آخرت از آن مال سود می برد.

شرح حکمت 428. حکمت های نهج البلاغه, ص423 شرح ابن میثم