نکات مهم و نکات کنکوری زبان عربی (مبادی العربیه 4)

نکته: هنگام اضافه شدن ضمیر متصل «ی» به فعل قبل آن نون وقایة به فعل اضافه شود.

نکته: هرگاه ضمیر متصل، به جمع مذکر سالم و اسم مثنی اضافه شود نون تثنیه و جمع حذف می شود: عیناکَ ، طالبوکُما

نکته :‌اسم عَلَم ، معرفه است هر چند تنوین داشته باشد، مثل: محمدٌ ، علیٌ ...

نکته : وقتی "ال" بر سر یک اسم می آید تنوین در آن از میان می رود. نارٌ ،‌ النارُ

نکته : اسمهایی که معرف به اضافه می شوند مضاف هستند و مضاف " ال و تنوین " نمی گیرد. مثلاً :رسول ٍ وقتی رسول ِ الله می شود تنوین خود را از دست می دهد و ال هم نمی گیرد.

نکته : پیش از جمله حالیه گاهع واوی بکار می‌رود که به آن «‌واو حالیه» گویند در جمله «قابلتُ علیاً و هو مسروراً» واو را «واو حالیه»‌می‌نامند.

نکته: شبه جمله به متعلَّق نیازمند است، از این رو شبه جمله جزئی از حال محسوب می‌شود نه همه‌ی آن، در حقیقت، حال مجموع شبه جمله و متعلَّق آن است.

نکات مهم دیگر

1) جمله وصفیّه در مقام ترجمه با حرف (که) ترجمه می شود. به موارد زیر دقت کنید:

الف) اگر فعل اصلی جمله، فعل ماضی باشد و جمله وصفیّه به صورت زمان حال استفاده شود، جمله وصفیّه را غالباً به ماضی استمراری ترجمه می کنیم.

ب) اگر فعل اصلی فعل ماضی باشد و جمله وصفیّه نیز ماضی باشد، جمله وصفیّه را غالباً به ماضی بعید ترجمه می کنیم.

2) جمله وصفیه دارای اعراب محلّی است و در اعراب خود از موصوف تبعیت می کند.

3) از آنجا که صفت،‌در اعراب خود از موصوف تبعیت می کند در ذکر اعراب آن از عبارت (بنابر تبعیّت= بالتّبعیّة)‌استفاده می شود.

4) موصوف نقش نیست (همان گونه که مضاف نقش نمی باشد) و برای یافتن نقش آن باید به جمله دقّت کرد، تشخیص نقش موصوف تاثیر فراوانی در کاربرد صحیح صفت دارد.

5) کلمه (ذو) اگر میان دو اسم نکره باشد صفت است.
جاء رجلٌ ذو علمٍ (صفت)

6) اسم موصولی که قبل از آن اسم (ال) دار بیاید صفت است.


7) اسم های منصوب صفت هستند. رجلٌ کلّی (صفت)

8) اسم های (ال) دار و (مشتق)‌بعد از اسم اشاره و (ایهّا،ایتُهّا) صفت می باشند.

9) مضافٌ الیه می تواند، بین موصوف و صفت فاصله بیندازد.

عِباده الصّالِحینَ

10) در زبان عربی بر خلاف زبان فارسی ابتدا مضافٌ الیه و پس صفت می آید