و قال علیه السلام:

تَکَلّمُوا تُعرَفُوا فَإِنّ المَرءَ مَخبُوءٌ تَحتَ لِسَانِهِ

(سخن بگویید تا شناخته شوید، زیرا که مرد زیر زبانش نهفته است).

تفسیر این عبارت گذشت، لکن در اینجا امام (علیه السلام) آن را مقدمه ی صغرای قیاس مضمری قرار داده و بدان وسیله آدمی را به سخن گفتن به هنگام نیاز به منظوری که موردنظر گوینده است واداشته و کبرای مقدر آن نیز چنین است: و هر که در زیر زبانش پنهان باشد، شایسته است که خویشتن را در ضمن گفتارش ظاهر سازد تا دیگران او را بشناسند.

شرح حکمت 392 - حکمت های نهج البلاغه (همراه با 25 ترجمه و شرح)، ص396، شرح ابن میثم