علوم قرآن و حدیث

روُیِ أَنّهُ علیه السلام

قَلّمَا اعتَدَلَ بِهِ المِنبَرُ إِلّا قَالَ أَمَامَ الخُطبَةِ أَیّهَا النّاسُ اتّقُوا اللّهَ فَمَا خُلِقَ امرُؤٌ عَبَثاً فَیَلهُوَ وَ لَا تُرِکَ سُدًی فَیَلغُوَ وَ مَا دُنیَاهُ التّیِ تَحَسّنَت لَهُ بِخَلَفٍ مِنَ الآخِرَةِ التّیِ قَبّحَهَا سُوءُ النّظَرِ عِندَهُ وَ مَا المَغرُورُ ألّذِی ظَفِرَ مِنَ الدّنیَا بِأَعلَی هِمّتِهِ کَالآخَرِ ألّذِی ظَفِرَ مِنَ الآخِرَةِ بِأَدنَی سُهمَتِهِ.

گویند کمتر اتفاق می افتاد که امام بر منبر نشیند و پیش از ادای سخن، مردم را چنین اندرزی ندهد:

ای مردم، از خدای بترسید. هیچکس به عبث آفریده نشده تا سرگرم لهو و بازیچه گردد و او را به خود وانگذاشته اند تا به کارهای لغو و بیهوده پردازد.

مباد که دنیا در نظرش به گونه ای آراسته آید که آن را جانشین آخرت، که زشتش انگاشته، قرار دهد. آن فریب خورده ای که در دنیا به بالاترین پیروزی رسیده، هرگز به پایه کسی که از آخرت اندک سهمی یافته، نرسد.

شرح حکمت 370 - حکمت های نهج البلاغه (همراه با 25 ترجمه و شرح)، ص374 شرح آیتی