آشنایی با اصطلاحات حدیثی (حدیث مرفوع)

از اقسام خبر واحد

حدیث مرفوع - از اصطلاحات علم درایه و - در دو معنا بكار رفته است:

حدیثى كه یک - یا بیشتر از یک - راوى آن از میانه یا آخر سند آن افتاده باشد، با تصریح به لفظ رفع مانند آن كه گفته شود: «روى الكلینى عن على بن ابراهیم، عن ابیه، رَفَعَهُ عن ابى عبدالله علیه‌السلام» این نوع رفع، مصداق حدیث مرسل است.

حدیثى كه آخر سند آن به قول یا فعل و یا تقریر معصوم علیه‌السلام اضافه شود؛ خواه در سند آن ارسال باشد یا نباشد، مانند اینكه صحابى امام بگوید: امام صادق علیه‌السلام چنین فرمود یا دیدم امام چنین كارى كرد یا من در محضر امام فلان كار را كردم و آن حضرت انكار نكرد. حدیث مرفوع به معناى دوم از اقسام مشترک بین چهار قسم اصلى حدیث است.

پانویس

وصول الاخیار/ 103-104؛ نهایة الدرایة (سید حسن صدر)/ 182-183.

 

حدیثی که در آخر به معصوم اضافه و انتساب یابد چه سند مقطوع یا مرسل باشد یا مسند. (منبع: کتاب حدیث مرحوم شانه چی)