نهج‌ البلاغه

وَالصَّدِيقُ مَنْ صَدَقَ غَيْبُهُ

دوست آن است که در غياب انسان، حق دوستى را ادا کند

اشاره به اينکه کسانى که در حضور انسان اظهار محبّت و عشق و علاقه مى کنند، ممکن است نشانه واقعى دوستى آنها نباشد; دوستى واقعى آن گاه آشکار مى شود که انسان در غياب دوستش تمام آنچه را در حضور مى گفت و رعايت مى کرد بگويد و رعايت کند.

نامه 31