وَ بِهَذَا اَلْإِسْنَادِ عَنْهُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ قَالَ قَالَ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ اَلصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ:

عُلَمَاءُ شِيعَتِنَا مُرَابِطُونَ فِي اَلثَّغْرِ - اَلَّذِي يَلِي إِبْلِيسَ وَ عَفَارِيتَهُ يَمْنَعُوهُمْ عَنِ اَلْخُرُوجِ عَلَى ضُعَفَاءِ شِيعَتِنَا وَ عَنْ أَنْ يَتَسَلَّطَ عَلَيْهِمْ إِبْلِيسُ وَ شِيعَتُهُ وَ اَلنَّوَاصِبُ أَلاَ فَمَنِ اِنْتَصَبَ لِذَلِكَ مِنْ شِيعَتِنَا كَانَ أَفْضَلَ مِمَّنْ جَاهَدَ اَلرُّومَ وَ اَلتُّرْكَ وَ اَلْخَزَرَ أَلْفَ أَلْفِ مَرَّةٍ لِأَنَّهُ يَدْفَعُ عَنْ أَدْيَانِ مُحِبِّينَا وَ ذَلِكَ يَدْفَعُ عَنْ أَبْدَانِهِمْ.

و نيز بهمين اسناد از امام الهمام ابى محمد الحسن العسكرى عليه السّلام مشهور و منقولست كه آن حضرت فرمود كه حضرت امام الخلائق جعفر بن محمد الصادق عليه السّلام در هنگام مكالمه با اصحاب اعيان چنين بيان فرمودند كه علماى شيعيان ما مرابطين و مرتبطين باشند و در ثغر و جايى كه آن جا بيم بوده باشد از مجاورت و همسايگى ابليس نابكار و عفاريت اعوان آن مردود ايزد جبار،و هر گاه كه آن جماعت باغيه فجار اراده خروج بر ضعفاى جهلاى شيعيان ائمة الابرار و تسلط‍‌ آن ملاعين اشرار بر آن طايفه اخيار و اغواء و اضلال مؤمنين ابرار نمايند يا از نواصب معابدين اهل البيت طيبين كسى كه وسيله جدال و لجاج يا باراده اثبات و احتجاج خواهد كه جهله طايفه شيعه ما را الزام فرمايد در آن هنگام و محال از علماى مرابطين بافضل و كمال كه پيوسته همت خود بر الزام و احتجاج طوايف كفره لئام و اهل لجاج يا از بواقى انام و مدعين اهل اسلام شخص كامل فاضل با آن طايفه وخيم العاقبه از روى تفرس معرفت و حال بمباحثه و مجادله قيل و قال درآيد و رفع شبهات فاسده و أسئله كاسده باطله آن جماعت از روى دليل و حجت نمايد،ثواب آن عالم متقى بى‌شبهه و بيقين در نزد حضرت رب العالمين بمراتب بسيار افضل و اكثر از ثواب مجاهدين اخيار است كه هميشه آن طايفه با كفار ترك و روم و خزر كه عرب آن گروه را«جبل»گويند بيقين بوسيله آن فعل مثاب و مأجور باشد، بلكه هزار هزار مرتبه ثواب آن عالم مرابط‍‌ انفع و ازيد از ثواب مجاهدين يوم الدين در شرع و آئين باشد،زيرا كه عالم مرابط‍‌ مجاهد رفع شبهات از دين محبين و دفع اذيات و بليات نواصب از مؤمنين بحجت و آئين نمايد،و اين معنى ظاهر و عيان است كه رفع شبهات از دين ازيد ثواب است در عقبى از دفع بليات در دنيا.

الاحتجاج,  جلد۱ ,صفحه۱۷