البته توجه به این موضوع مهـم اسـت کـه ابـن داود و علامـه حلـی، تعبیـر مجهـول را در مواردی که تصریح به مجهول بودن راوی وجود داشته و رجالیـان پیـشین نیـز در مـورد او، از این تعبیر استفاده کرده اند، به کار برده اند و چـون ناشـناخته بـودن راوی، حـاکی از مـشکل و ضعف در راوی است، این تعبیر، در این دو کتاب، از الفاظ جرح شمرده شـده و در بخـش دوم کتاب الرجال ابن داود و خلاصة الأقوال علامه حلی، به آنهـا اشـاره شـده اسـت؛ ابـن داود، در آخر بخش مربوط به ضعفا، فصلی را به نام این اشخاص اختصاص داده است.

اما این تعبیر، از زمان شهید ثانی و مجلسی، تا دورهی جوامع متأخر و معاصر رجالی، دربارهی افراد مهمل نیز به کار رفته است و میان دو اصطلاح مجهول و مهمل خلط شده است؛ همین امر، گاه موجب اشتباهاتی شده است. مرحـوم شوشـتری مـی نویـسد:

«لازم است میان مجهول، در کلمات متقدمین کـه حـاکی از ضـعف راوی اسـت و مجهـول در کلمات متأخرین که به معنی مجهول مجروح و مجهول مهمل است، تفاوت قائـل شـد و نیز بین مجهول مجروح و مجهول مهمل در کلمات متأخران نیز تمییز گذارد، تـا باعـث اشتباه نشود.»