تفسیر آیه 6 سوره طلاق
أَسْكِنُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ سَكَنْتُمْ مِنْ وُجْدِكُمْ وَلَا تُضَارُّوهُنَّ لِتُضَيِّقُوا عَلَيْهِنَّ وَإِنْ كُنَّ أُولَاتِ حَمْلٍ فَأَنْفِقُوا عَلَيْهِنَّ حَتَّى يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ فَإِنْ أَرْضَعْنَ لَكُمْ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ وَأْتَمِرُوا بَيْنَكُمْ بِمَعْرُوفٍ وَإِنْ تَعَاسَرْتُمْ فَسَتُرْضِعُ لَهُ أُخْرَى
آنها [= زنان مطلّقه] را هر جا خودتان سکونت دارید و در توانایی شماست سکونت دهید؛ و به آنها زیان نرسانید تا کار را بر آنان تنگ کنید (و مجبور به ترک منزل شوند)؛ و اگر باردار باشند، نفقه آنها را بپردازید تا وضع حمل کنند؛ و اگر برای شما (فرزند را) شیر میدهند، پاداش آنها را بپردازید؛ و (درباره فرزندان، کار را) با مشاوره شایسته انجام دهید؛ و اگر به توافق نرسیدید، آن دیگری شیردادن آن بچه را بر عهده میگیرد.
«مِنْ حَیْثُ»: آنجا که. هرگونه که. «وُجْد»: توانائی. وسع و طاقت. «لا تُضَآرُّوهُنَّ»: بدیشان زیان نرسانید، به ویژه در نفقه و مسکن. «أُوْلاتِ»: صاحبان. دارندگان. «إِئْتَمِرُوا»: مشاوره کنید. مشورت و رایزنی نمائید. «بِمَعْرُوفٍ»: زیبا و پسندیده. یعنی پدر مزد شیر دادن را محترمانه و متناسب با عرف و عادت بپردازد. مادر هم مواظبت لازم را از فرزند بنماید. «تَعَاسَرْتُمْ»: همدیگر را در تنگنا گذاشتید و بر یکدیگر سختگیری کردید و توافق حاصل نشد. «أُخْری»: زن دیگری. دایهای.
أَسکِنُوهُنَّ مِن حَیثُ سَکَنتُم مِن وُجدِکُم جایی که مناسب شأن شما نیست آنها را سکونت ندهید هر کس مطابق شأن و توانایی خود.
وَ لا تُضآرُّوهُنَّ بزبان ما نیش بآنها نزنید دل آنها را نرنجانید امر را بر آنها تنگ نگیرید در حقوق آنها کوتاهی نکنید بعیش آنها تا مادامی که در عده هستند حکم زوجه را دارند.
لِتُضَیِّقُوا عَلَیهِنَّ که بخواهید بر آنها تنگ بگیرید زیرا آنها آزاد نیستند و هنوز در بند شما هستند نمیتوانند بروند و باختیار خود رفتار کنند چنانچه مملوک از عبید و اماء و حیواناتی که درید شما هستند باید بامور آنها از خورد و خوراک و سایر لوازم آنها رسیدگی کنید.
وَ إِن کُنَّ أُولاتِ حَملٍ فَأَنفِقُوا عَلَیهِنَّ حَتّی یَضَعنَ حَملَهُنَّ که مدت عده آنها تا وضع حمل است نسبت بآنها هم باید همین نحو رفتار کرد و پس از وضع حمل راجع به طفلی که متولد شده و باید او را ارضاع نمود که حولین کاملین است در اتمام ارضاع و أقل آن بیست و یک ماه است و مادر احق است در ارضاع چنانچه میفرماید: وَ الوالِداتُ یُرضِعنَ أَولادَهُنَّ حَولَینِ کامِلَینِ لِمَن أَرادَ أَن یُتِمَّ الرَّضاعَةَ وَ عَلَی المَولُودِ لَهُ رِزقُهُنَّ وَ کِسوَتُهُنَّ بِالمَعرُوفِ- الی قوله تعالی- فَلا جُناحَ عَلَیکُم إِذا سَلَّمتُم ما آتَیتُم بِالمَعرُوفِ بقره آیه 233. لذا میفرماید:
فَإِن أَرضَعنَ لَکُم فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ از ارزاق و کسوت و سایر لوازم معیشت وَ أتَمِرُوا بَینَکُم بِمَعرُوفٍ ایتمار قبول امر است یعنی اگر تقاضایی و خواهشی کردند انجام دهید لکن بمعروف، توقعات بیجا لازم نیست باندازه متعارف.
وَ إِن تَعاسَرتُم و اگر شما به عسر افتادید و نتوانستید بتوقعات آنها رفتار کنید.
فَسَتُرضِعُ لَهُ أُخری مرضعه دیگری بگیرید و با حقوق معینی با رضای طرفین با او قرار دهید.
راهنمای آزمون ارشد و دکتری رشته علوم قرآن و حدیث+مطالب آموزنده قرآنی و حدیثی+علایق شخصی