آدَمی، ابوسعید سهل بن زیاد آدمی رازی (د ح۲۵۵ق/۸۶۹م)، از محدثان شیعه که روایات بسیاری نقل کرده است.

درک حضور

وی محضر امام جواد، امام هادی و امام عسکری (علیهم‌السلام) را درک کرده است.

ضعیف‌الروایه

صدوق (د ۳۸۱ق/۹۹۱م)، نجاشی (د ۴۵۰ق/۱۰۵۸م) و شیخ طوسی (د ۴۶۰ق/۱۰۶۹م) او را ضعیف‌ الرّوایه شمرده‌اند.

محل اقامت

مدتی در قم زیست، اما احمد بن محمد بن عیسی اشعری وی را کذّاب و غالی خواند و از قم بیرون راند. از آن پس او در ری می‌زیست.

نام راوی

نام او در اسنادِ بیش از ۳۰۰، ۲ روایت ذکر شده است.

آثار

از نوشته‌های او دو کتاب التّوحید و النّوادر را نام برده‌اند.

فهرست منابع

(۱) ابن ندیم، محمد بن اسحاق، فهرست، ترجمه رضا تجدّد، تهران، ابن‌سینا، ۱۳۴۶ش، ص ۴۰۹.
(۲) برقی، احمد بن ابی عبدالله، کتاب الرجال، به کوشش جلا‌ل‌الدین حسینی ارموی، دانشگاه تهران، ۱۳۴۲ش، ص ۴۶۰.
(۳) خویی، ابوالقاسم، معجم رجال الحدیث، بیروت، دارالزهراء، ۱۹۸۳م، ۸/۳۳۷.
(۴) دانشنامه ایران و اسلام.
(۵) طوسی، محمد بن حسن، فهرست، به کوشش محمود رامیار، دانشگاه مشهد، ۱۳۵۱ش، ص ۱۳۸.
(۶) کحاله، عمررضا، معجم المؤلفین، بیروت، داراحیاء التراث العربی، ۴/۲۸۴.
(۷) مدرس، محمدعلی، ریحانه الادب، تبریز، ۱۳۴۶ش، ۱/۴۴.

منبع

دانشنامه بزرگ اسلامی، مرکز دائرة المعارف اسلامی، برگرفته از مقاله «سهل بن زیاد آدمی‌رازی»، ج۱، ص۱۳۸.