شرح فرازی از دعای ۵۲ صحيفه سجاديه

آيت الله العظمی جوادی آملی :

عرض مي‌كند خدايا از همه بيشتر كسی اهل خشيت است و اهل هراس است كه تو را بهتر بشناسد؛ البته خشيت خيلی بالاتر از خوف است، خشيت آن تأثر قلبی است كه مي‌داند منشأ اثر كيست، اگر «إِنَّمَا يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمَاءُ» آن‌كه اعلم است بايد «اخشي» باشد، آن‌كه عالم است بايد اهل خشيت باشد. عرض كرد خدايا «أَخْشَى خَلْقِكَ لَكَ أَعْلَمُهُمْ بِكَ» هر كس تو را بهتر شناخت بيشتر از تو هراس دارد، البته هراس عقلی دارد، شما گاهی حرم كه مشرف مي‌شويد مي‌بينيد آدم خودش را جمع مي‌كند، احترام مي‌كند؛ يعنی حريم مي‌گيرد؛مثل اينكه مي‌ترسد اين ترس، ترس عقلی است، ترس نفسی كه نيست، مخصوصاً حرم حضرت امير(سلام الله عليه) كه آدم وقتی آن‌جا که وارد شد اينقدر احساس كوچكی مي‌كند كه مي‌شود حريم‌ گيری. آن‌جا جای ترس هست، اما ترس عقلی است «وَ لِمَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ جَنَّتانِ» همين است.

۱۳۹۲/٨/۱