فقیه بزرگ مقداد بن عبدالله حلی

مقْداد بن عَبدالله بن محمد حلّی سُیوُری، فقیه و متکلم شیعی، معروف به فاضل مقداد در روستای سیور از توابع حلّه در عراق و در قبیله بنی اسد به ‌دنیا آمد و پس از طی مراحل علمی، در نجف سکونت گزید و در همان‌جا درگذشت.

مقداد حلی از شاگردان شهید اول بوده و از او روایت کرده است. «اللوامع الالهیة فی المباحث الکلامیة» اثر معروف او در کلام و «کنز العرفان فی فقه القرآن» اثر مشهورش در تفسیر آیات فقهی است.

مدرسه مقداد از قدیمی‌ترین مدرسه‌های دینی حوزه علمیه نجف است که در سال آخر عمر فاضل مقداد(۸۲۶ق)، توسط وی بنا شده است. مدرسه تا سال‌های آخرین قرن دهم، آباد بود و پس از آن، رو به ویرانی رفت، تا این که «سلیم خان شیرازی» در سال ۱۲۵۰ق. آن را از نو بنا کرد و به همین سبب به مدرسه سلیمیه معروف شد.

ابوعبدالله مقدادبن عبدالله سرانجام در ۲۶ جمادی‌الثانی سال ۸۲۶ق درگذشت و در نجف به خاک سپرده شد