علوم قرآن و حدیث

مَنْ عَظَّمَ صِغَارَ الْمَصَائِبِ، ابْتَلَاهُ اللَّهُ بِكِبَارِهَا.

کسى که مصیبت‌هاى کوچک را بزرگ شمارد خدا او را به مصیبت‌هاى بزرگ مبتلا خواهد کرد.

زندگى این جهان خالى از مصائب نیست منتها هر کسى به یک شکل گرفتار مصیبت مى شود. آیا مى توان کسى را پیدا کرد که در تمام عمر مصیبتى ندیده باشد؟ آیا طول عمر که یکى از مواهب الهى است همواره توأم با تلخى مصائب دوستان و بستگان و آشنایان نیست؟ شکست در ازدواج، بیمارى فرزندان، مشکلات کسب و کار، از دست دادن عزیزان، عوارض ناشى از خشکسالى ها و مانند آن، مصائبى است که هرکس به یک یا چند مورد از آن گرفتار است. گاه آزمایش و امتحان است، گاه کفاره گناهان، گاه زنگ بیدارباش و گاه در ظاهر مصیبت است و در باطن موهبت و رحمت و به طور دقیق نمى توان تعیین کرد که هر مصیبتى از کجا سرچشمه گرفته هرچند در بعضى از موارد قرائنى براى شناخت سرچشمه وجود دارد. با این حال چرا و چگونه ممکن است انسان به مجرد مشاهده مصیبتى زبان به شکایت و ناشکرى بگشاید و بى تابى کند و آه و ناله سر دهد؟ اى بسا خداوند رحیم مصیبت کوچک ترى را براى جلوگیرى از مصیبت بزرگ ترى براى بنده اش فرستاده است.

در هر حال آن ها که در برابر مصیبت هاى کوچک جزع و فزع و بى تابى مى کنند و زبان به شکایت مى گشایند با این کار خود، مستحق مصیبت هاى بزرگترى مى شوند و به عکس اگر شکر الهى را به جا آورند و حتى آن را به عنوان موهبتى از ناحیه او پذیرا شوند چه بسا خداوند مواهب مهمى نصیب آن ها کند که آن مصیبت در برابر آن کوچک و ناچیز است.

حکمت 448