جزء بودن از یک مرکب را جزئیت می گویند.

جزئیت، لحاظ یک شیء به عنوان جزء مقوّم موضوع تکلیف است.

۱ - معنای جزئیت

جزئیت به معنای جزء بودن چیزى براى عملى مرکب، مانند سوره براى نماز می باشد.

جزئیت، از اقسام احکام وضعی و به معنای اعتبار جزء بودن امری برای مأموربه است؛ یعنی حکم به این که چیزی مقوّم مأموربه و در درون ماهیت آن است و به انضمام سایر اجزا، متعلق امر قرار می‌گیرد و وجود مرکب نیز به آن بستگی دارد، مثل: اعتبار جزئیت سوره در نماز.

۲ - کاربرد جزئیت

جزئیت از احکام وضعی است.

۲.۱ - تعریف مصباح الاصول

در کتاب مصباح الأصول آمده است: «ان الجزء عبارة عما تعلق به الامر منضما الی سائر الاجزاء». [۱][۲][۳][۴]

۳ - پانویس

1. مصباح الاصول، خویی، ابوالقاسم، ج۳، ص۲۷۲.

2. المحکم فی اصول الفقه، حکیم، محمد سعید، ج۲، ص (۲۴۰- ۲۳۹).

3. الفروق المهمة فی الاصول الفقهیة، قدسی مهر، خلیل، ص۴۲.

4. کفایة الاصول، فاضل لنکرانی، محمد، ج۵، ص۱۳۸.


۴ - منبع

فرهنگ نامه اصول فقه، تدوین توسط مرکز اطلاعات و مدارک اسلامی، ص۳۷۴، برگرفته از مقاله «جزئیت».

فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم السلام ج۳، ص۸۱.