علوم قرآن و حدیث

آمادگی برای قیامت در کلام حضرت امیر علیه‌ السلام

آگاه باش که راهی سخت و دراز در پیش داری که توفیق شما در پیمودن این راه در گرو آن است که به شایستگی بکوشی و تا می توانی توشه برگیری و بار گناه خود را سبک گردانی که سنگینی آن در این راه دشوار، رنج آور است. پیشاپیش تا می توانی به آن سرای توشه بفرست. مستمندان را یاری رسان تا بدین وسیله توشه ای بر دوش آنان بگذاری که روز قیامت به تو باز گردانند. تا می توانی انفاق کن و برگ عیشی به گور خویش بفرست. اگر از تو وام خواهند غنیمت بشمار که اگر به وامی دست کسی را بگیری، در روزهای سخت آن دنیا، دست تو را بگیرند. بدان که در پیش روی تو گردنه های صعب العبور وجود دارد که تا می توانی باید سبک بار بوده و توشه راه داشته باشی. (نهج البلاغه صبحی صالح، نامه 31، بند 9)

«تا آن زمان كه مدت عمر دنیا كه مكتوب افتاده است به سر آید و كار به آن مقدار كه مقرّر است فرا رسد و آخر آفرینش به آغاز آن بپیوندد. فرمان خداوند در پدید آوردن خلقى نو برسد. آسمان را در جنبش آورد و بشكافد و زمین را به لرزه درآورد و سخت تكان دهد و كوه‌هایش را از جاى بركند و پراكنده سازد و از هیبت جلال او و از خوف سطوت او بر یكدیگر كوبیده شوند، و هر چه را در آنهاست بیرون افتد و آنها را، پس از كهنه شدن نو كند و پس از پراكندن گرد آورد. سپس براى كارى كه مقرّر كرده، آنها را از هم جدا سازد تا از اعمالى كه در نهان و پنهانى مرتكب شده اند بازخواست نماید. ایشان را دو گروه كند، گروهى را نعمت دهد و گروهى به عذاب گرفتار سازد. اما آنان را كه اهل طاعت اند در جوار خویش پاداش دهد و در سراى خود جاویدان گرداند. جایى كه فرود آمدگانش رخت به جاى دیگر نبرند و احوالشان دگرگون نشود و ترس به سراغشان نیاید و بیمار نگردند و با خطرى رویاروى نشوند و رنج سفر تحمل ننمایند. اما معصیت كاران را در بدترین خانه ها فرود آورد دست هایشان با غل و زنجیر به گردن هاشان بسته شود. آن زمان كه سر هایشان به پاها نزدیک گردد، جامه هاى آتشین بر بدنشان پوشاند و در عذابی كه حرارت آتش آن بسیار شدید است و بر روی آنها بسته و صدای شعله ها هراس انگیز است، قرار دهد. جایگاهی كه هرگز از آن خارج نگردند و برای اسیران آن غرامتی نپذیرند و زنجیر های آن گسسته نمی شود مدتی برای عذاب آن تعیین نشده تا پایان نپذیرد و نه سرآمدی تا فرا رسد.»

نهج‌ البلاغه خطبه 109