صد عـلی در کوی ما بیش ست بـا زیب و جمال لیک یک تن را نخواند هـیچ عاقل مرتضا
ای چــو نـعـمـان بــن ثــابــت در شـریـعـت مـقـتــدا وی بــحـجـت پــیـشـوای شـرع و دیـن مـصـطـفـا
از تــو روشـن راه حـجــت هـمـچـو گـردون از نـجـوم از تـو شـادان اهل سـنت همـچـو بـیمـار از شـفـا
کـس ندیده میل در حـکـمـت چـو در گـردون فـسـاد کـس نـدیـده جــور در صـدرت چــو در جــنـت وبــا
بـــدر دیــن از نــور آثـــار تـــو مــی گـــردد مـــنــیــر شـاخ حـرص از ابــر احـسـان تــو مـی یـابــد نـمـا
هـر کـه شــاگـرد تــو شـد هـرگـز نـگـردد مـبــتــدع هـر کــه مـداح تــو شــد هـرگـز نـگــردد بــی نـوا
مـلـک شــرع مـصـطـفـا آراســتــی از عـدل و عـلـم همـچـنـان چـون بـوسـتـانـها را بـه فـروردین صـبـا
بــدعــت و الـحــاد و کـفــر از فــر تــو گـمـنـام شــد شـاد بــاش ای پــیـشـکـار دیـن و دنـیـا مـرحــبــا
تـــا گــریــبـــان قـــدر بـــگــشـــاد، چـــرخ آب گــون پــاک دامـن تــر ز تــو قــاضــی نـدیـد انـدر قــضــا
گـر چــه نـاهـمـوار بــود از پــیـشـکـاران کـار حــکـم پــیـش ازیـن، لـیـکـن ز فـر عـدلـت انـدر عـهـد مـا
آن چــنـان شــد خــانـدان حــکـم کـز بــیـم خــدای مــی کــنـد مــر خــاک را از بــاد، عــدل تــو جــدا
شـد قـوی دسـت آنـچـنـان انـصـاف کـز روی سـتـم شـمـع را نـکـشـد هـمـی بــی امـر تــو بــاد هـوا
روز و شـب هـسـتــنـد هـمـچـون مـادران مـهـربــان در دعــای نــیـک تــو هــم مــدعــی هـم مــدعــا
دسـتـهـا بــرداشـتـه، عـمـر تــو خـواهـان از خـدای از بـــرای پـــایــداریــت اهــل شــهــر و روســتـــا
چـون بـه شـاهین قـضـا انصـاف سـنجـی گاه حـکم جــبــرئیـل از ســد ره گــویـد بــا مـلـایـک در مـلـا
حــشــمـت قـاضـی امـیـن بــایـد، دریـن ره بــدرقـه دانـش قــاضــی امــیـن زیـبــد، دریـن در پــادشــا
رایـت دیـن هـر زمــان عــالــی هـمــی گــردد ز تــو ای نکـو نام از تـو شـهر و مـلـک شـاهنشـه عـلـا
هـر کـسـی صـدر قـضـا جـویـد بـی انـصـاف و عـدل لــیـک دانــد شــاه مــا از دانـش و عــقــل و دهـا
گـرگ را بـر مـیش کـردن قـهـرمـان، بـاشـد ز جـهـل گـربـه را بـر پـیـه کـردن پـاسـبــان، بــاشـد خـطـا
از لــقــا و صــدر و بـــاد و داد و بـــرد ابــر دو ریــش هیچ جـاهل کی شـدسـت اندر شـریعـت مقـتـدا
علم و اصـل و عدل و تـقوی، بـاید اندر شـغل حـکم ور نه شـوخـی را بـه عـالم، نیسـت حـد و منتـها
دان که هر کو صـدر دین بـی عـلم جـوید نزد عـقـل بــر نـشــان جــهـل او، خــود قـول او بــاشـد گـوا
خود گرفتـم هر کسی بـرداشت چـوبـی چون کلیم مـعــجــزی بــاری بــبــایـد تــا کــنـد چــوب اژدهـا
هر کسـی قاضی نگردد، بـی سـتـحـقاق از لبـاس هـرکـسـی مـوسـی نـگـردد بـی نـبــوت از عـصـا
دانـش عــبــدالــودودی بــایـد انـدر طــبــع و لــفــظ تــا بــود مــر مــرد را، در صــدر دیـن، زیـب و بــهـا
ور نـه بــس فـخـری نـبــاشـد مـر سـهـا را از فـلـک چـون ندارد نور چـون خـورشـید و مـه نـجـم سـها
از قـلـب مـفـتــی نـگـردد بــی تــعــلـم هـیـچ کـس عـــلــم بـــایــد تـــا کــنــد درد حـــمــاقـــت را دوا
صـد عـلی در کـوی ما بـیش سـت بـا زیب و جـمال لـیـک یـک تــن را نـخــوانـد هـیـچ عـاقـل مـرتــضـا
حــاســدت روزه خــمـوشــی نـذر کـرد از عـاجــزی تـا تـو بــر جـایـی و بــادت تـا بـه یـوم الـدیـن بـقـا
تا خمش باشد حسودت، زان که تا بر چرخ شمس جـلـوه گـر بــاشـد، نـبــاشـد روزه بــگـشـودن روا
ای نـبــیـره قـاضــی بــا مـحــمـدت مـحــمـود، آنـک بــود چـون تـو پــاک طـبــع و پــاک دیـن و پــارسـا
دان کــه از فــر تـــو و از دولــت مــســـعــود شـــاه مـلـک دین شـد بـا صـیانـت، کـار دین شـد بـا نـوا
شـاه مـا مـحــمـودی و تــو نـیـز مـحـمـودی چــو او شـاد بـاش ای جـان مـا پـیش دو مـحـمـودی فـدا
مـلـک چــون در خــانـه مـحــمـودیـان زیـبــد هـمـی هـمـچــنـان در خــانـه مـحــمـودیـان زیـبــد قـضــا
هـیچ چـشـم از هـیچ قـاضـی آن نـدید انـدر جـهـان کز تو دید این چشم من ز انعام و احسان و سخا
لـیـک اگـر هـمـچـون بـخـیـلـان بـودی آن وعـده دراز گـر دو چـندان صـلـه بـودی، هم هبـا بـودی، هبـا
هـر عــطــا کــانـدر بــرات وعــده افــتــاد ای بــزرگ آن عــطــا نـبــود کــه بــاشــد مــایـه رنـج و عــنـا
لــاجــرم هــر جـــا کــه رفــتـــم نــزد هــر آزاد مــرد مـن ثـنـا گـفـتـم تـرا، وان کـو شـنـیـد از مـن دعـا
درهـا در رشــتــه کــردم بــهـر شــکــرت کــز خــرد جـــوهــری عـــقـــل دانـــد کـــرد آن در را بـــهـــا
تـو مـرا این شـکـر و ثـنـاهـا را غـنـیمـت دان از آنـک بــر صــحــیـفـه عـمـر نـبــود یـادگـاری چــون ثــنـا
تــا بــیـابــد حـاجــی و غـازی هـمـی انـدر دو اصـل در مـنـاسـک حــکـم حــج ونـدر سـیـر حـکـم غـزا
از چــنـیـن ارکـانـهـا چــون حــاجــیـان بــادت ثــواب وز چــنـیـن انـصــافـهـا چــون غـازیـان بــادت جــزا
بــاد شـام حــاسـدت تــا روز عـقـبــی بــی صـبــاح بـاد صبـح تـا صحـت چـون روز محـشـر بـی مسـا
بــادی انــدر دولــت و اقــبــال، تــا بــاشــد هـمــی از ثــنــا و شــکــر و مــدح تــو ســنـایـی را ســنـا
***
ای ازل دایــــــــــه بـــــــــــوده جــــــــــان تــــــــــرا وی خـــــــرد مـــــــایـــــــه داده کـــــــان تــــــــرا
ای جــــهــــان کــــرده آســــتــــیــــن پـــــر جــــان از پــــــــی نـــــــثــــــــر آســـــــتــــــــان تــــــــرا
ســـــالــــهــــا بـــــهــــر انــــس روح الـــــقـــــدس بـــــلــــبـــــلــــی کــــرده بـــــوســــتـــــان تــــرا
شــــــســـــــتـــــــه از آب زنــــــدگــــــانــــــی روح از پــــــــی فـــــــتـــــــنـــــــه ارغـــــــوان تـــــــرا
کــــــرده ایـــــزد ز کــــــارخــــــانــــــه عــــــقــــــل ســــیـــرت و خــــوی و طــــبــــع و ســــان تــــرا
تـــــیــــرهــــای یــــقــــیــــن بـــــه شـــــاگــــردی چــــون کــــمــــان بـــــوده مــــر گــــمــــان تــــرا
کـــــــرده بـــــــر روی آفـــــــتـــــــاب فـــــــلـــــــک نـــــقـــــش دســـــتـــــان و داســـــتـــــان تـــــرا
نـــــــور روی از ســـــــیــــــاهــــــی مـــــــویــــــت کـــــرده مـــــغــــــزول پــــــاســــــبــــــان تــــــرا
از بـــــــرای خـــــــمــــــار مــــــســــــتـــــــانــــــت نــــــوش دان کــــــرده بـــــــوســــــه دان تـــــــرا
از بــــــــرون تـــــــن تـــــــو بــــــــتـــــــوان دیـــــــد از لــــــطـــــــیــــــفـــــــی درون جـــــــان تـــــــرا
پــــــرده داری بــــــه داد گــــــویــــــی طــــــبــــــع از پــــــی مـــــغـــــز اســــــتــــــخــــــوان تــــــرا
از نـــحـــیـــفـــی هـــمـــی نـــبــــیـــنـــد هـــیـــچ چــــــشــــــم ســــــر صــــــورت دهـــــان تــــــرا
از لــــطــــیــــفــــی هــــمــــی نــــیــــابــــد بـــــاز چـــــشــــم ســـــر ســــیــــرت نــــهــــان تـــــرا
در مـــیــانـــســـت هـــر کـــرا هــســـتـــی ســـت از پــــــی نـــــیـــــســـــتـــــی مـــــیـــــان تـــــرا
هــــیـــچ بــــاکــــی مــــدار گــــر زه نــــیـــســــت آن کــــــمــــــان شــــــکــــــل ابـــــــروان تـــــــرا
زان کــــه تـــــیــــر فـــــلــــک هــــمــــی هــــر دم زه کــــــنــــــد در ثــــــنــــــا کــــــمــــــان تــــــرا
تــــــا چــــــســـــان دو لـــــبــــــت رهـــــا کـــــرده نـــــــاتــــــــوان نـــــــرگـــــــس تـــــــوان تــــــــرا
زان دو تــــا عــــیــــســــی و دو تــــا بـــــیــــمــــار شـــــــرم نــــــایــــــد هــــــمــــــی روان تـــــــرا
از پـــــی چــــه مــــعــــالــــجــــت نــــکــــنــــنــــد آن دو عــــــیـــــســــــی دو نــــــاتــــــوان تــــــرا
ای وفـــــا هـــــمـــــعـــــنـــــان عـــــنـــــای تــــــرا وی بــــقـــا هـــمـــنـــشــــیـــن نـــشــــان تــــرا
نــــــافـــــــریــــــد آفـــــــریــــــدگــــــار مــــــگــــــر جـــــــــز زیـــــــــان مـــــــــرا زبــــــــــان تـــــــــرا
چـــــنـــــد زیـــــر لـــــبـــــم دهـــــی دشـــــنـــــام تــــــا بــــــبــــــنـــــدم مـــــیـــــان زیـــــان تـــــرا
مــــــی بــــــدان آریـــــم کــــــه بــــــرخــــــیـــــزم بـــــوســـــه بـــــاران کـــــنــــم لـــــبـــــان تـــــرا
بــــه بــــیـــمــــم دهـــی بــــه زخــــم ســــنــــان کـــــی گـــــذارم بــــــدیـــــن عــــــنـــــان تــــــرا
تــــو ســــنــــان تــــیــــز کــــن از دل و چــــشــــم شــــد ســــنــــایـــی ســــپــــر ســــنـــان تــــرا
راهنمای آزمون ارشد و دکتری رشته علوم قرآن و حدیث+مطالب آموزنده قرآنی و حدیثی+علایق شخصی