لنَا حَقٌّ فَإِنْ أُعْطِينَاهُ وَ إِلاَّ رَكِبْنَا أَعْجَازَ اَلْإِبِلِ وَ إِنْ طَالَ اَلسُّرَى
حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام:
لنَا حَقٌّ فَإِنْ أُعْطِينَاهُ وَ إِلاَّ رَكِبْنَا أَعْجَازَ اَلْإِبِلِ وَ إِنْ طَالَ اَلسُّرَى
قال الرضي و هذا من لطيف الكلام و فصيحه و معناه أنا إن لم نعط حقنا كنا أذلاء و ذلك أن الرديف يركب عجز البعير كالعبد و الأسير و من يجري مجراهما.
ما را حقّى است اگر به ما داده شود (چه بهتر)، و گر نه بر ترک شتران سوار شويم هر چند اين شبروى طولانى شود.
سيّد رضىّ رحمه اللّه می فرمايد:
اين از سخنان لطيف و فصيح امام است. مفهومش اين است كه اگر حقّ ما داده نشود به مانند افراد از چشم افتاده خواهيم بود. و اين به خاطر اين است كه آن كه پشت سر راكب سوار مى شود مانند برده و اسير و كسى است كه در مرتبۀ اينان است.
نهج البلاغه حکمت 22
ترجمه: حجت الاسلام حسین انصاریان
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و دوم آذر ۱۴۰۲ ساعت ۱۲:۲۵ ب.ظ توسط دکتر سید مهدی مصطفوی
|
راهنمای آزمون ارشد و دکتری رشته علوم قرآن و حدیث+مطالب آموزنده قرآنی و حدیثی+علایق شخصی