وَ الشَّقِىُّ مَنِ انْخَدَعَ لِهَوَاهُ وَ غُرُورِهِ

شقاوتمند و محروم از سعادت کسى است که فريب هوا و هوس، غرور خويش را بخورد.

بديهى است هر گاه کسى فريب ديگرى را بخورد، مورد ملامت است؛ امّا اگر فريب هوا و هوس هاى نفس خويش را بخورد، در خور سرزنش و ملامت شديدترى است! چرا که با دست خود، سرمايه هاى سعادت خويش را آتش زده است.

خطبه 86