آیت الله العظمی جوادی آملی: وسوسه ابلیس همانند سمّ خطرناکی است که در فروشگاه سم است که شرط تأثیر کشنده آن نفوذ به دستگاه گوارش آدمی است. شیطان در گام نخست پیشنهاد می دهد و به منکرات فرا می خواند: «الَّذِی يُوَسوِسُ في صدورِ النّاسِ» و در چنین حالی خدای سبحان به انسان هشدار میدهد که مواظب نفس خودت باش تا پای شیطان را به وجودت بازنكند: «ولَقَد خَلَقنَا الإنسانَ ونَعْلَمُ مَا تُوَسْوِسُ بِهِ نَفْسُهُ و نَحنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِن حَبْلِ الوَرید» و چنانچه با غفلت آدمی، شیطان جای پایی در درون انسان یافت، بر وی غلبه می یابد و در این حال به بدی فرمان می دهد: «إِنَّما يَأْمُرُكُم بِالسُّوء و الفحشاء». در چنین صورتی، نفس مجری درونی طرح های شیطان و شیطان بر همه قوای ادراکی و تحریکی انسان مسلط می شود.

تحریر نهج البلاغه، ج۴، ص۴٣