قَالَ علیه السلام

رُدّوا الحَجَرَ مِن حَیثُ جَاءَ فَإِنّ الشّرّ لَا یَدفَعُهُ إِلّا الشّرّ.

سنگ را از جائی که آمده، به همانجا برگردانید، زیرا بدی را جز بدی از بین نمی برد). سنگ کنایه از بدی است. و بازگرداندن سنگ کنایه از مقابله با بدی، به مانند آن است. امام (علیه السلام) در این گفتار به وسیله ی قیاس مضمری وادار به مقابله کرده است که مقدمه ی صغرای آن عبارت: (فان الشر … ) و کبرای مقدر آن نیز چنین است: و هر چه را که جز به وسیله ی بدی قابل دفع و قطع نباشد پس باید بدان وسیله آن را قطع کرد، البته این مطلب کلیت ندارد، زیرا که خود آن بزرگوار در موارد زیادی به بردباری امر فرموده است و به احتمال زیاد در مورد دشمنان صدق می کند مانند و ان عدتم عدنا

شرح حکمت 314
حکمت های نهج البلاغه ( همراه با 25 ترجمه و شرح )/ ص318