علوم قرآن و حدیث

قال رسول اللّه (ص):

قالَ اللّهُ عز و جل: مَن أهانَ لی وَلِیّا فَقَد أرصَدَ لِمُحارَبَتی. و ما تَقَرَّبَ إلَیَّ عَبدٌ بِشَی‏ءٍ أحَبَّ إلَیَّ مِمَّا افتَرَضتُ عَلَیهِ، و إنَّهُ لَیَتَقَرَّبُ إلَیَّ بِالنّافِلَةِ حَتّى احِبَّهُ، فَإِذا أحبَبتُهُ کُنتُ سَمعَهُ الَّذی یَسمَعُ بِهِ، و بَصَرَهُ الَّذی یُبصِرُ بِهِ، و لِسانَهُ الَّذی یَنطِقُ بِهِ، و یَدَهُ الَّتی یَبطِشُ بِها، إن دَعانی أجَبتُهُ، و إن سَأَلَنی أعطَیتُهُ.

رسول خدا(ص):‌ خداوند عز و جل فرمود: «هرکس یکى از دوستانم را خوار سازد، به پیکار من برخاسته است. هیچ بنده‏‌اى با چیزى محبوب‏‌تر در نزد من از آنچه بر او واجب ساخته‌‏ام، به من نزدیک نمى‌‏شود. بنده، با کارهاى مستحب به من نزدیک مى‏‌شود، تا آنجا که او را دوست مى‌‏دارم. پس چون دوستش داشتم، گوش شنوایش، چشم بینایش، زبان گویایش و دست نیرومندش مى‏‌شوم. اگر مرا بخواند، پاسخش مى‏دهم و اگر از من بخواهد، به او مى‌‏بخشم».

کافی: ج: 2، ص: 352