علوم قرآن و حدیث

آیت الله حائری شیرازی لذت دیدار با برادران دینی

من این توصیه را به شما می‌کنم: به شکلی عمل کنید که هر وقت همدیگر را دیدید لذت ببرید.

خدا رحمت کند حاج‌اسماعیل‌ دولابی را؛ یک شب به من گفت: «من فردا یک سر به مدرسۀ حجتیه می‌آیم». من در مدرسۀ حجتیه، حجرۀ 104 در طبقۀ بالا بودم. مدام از اتاق بیرون می‌آمدم که وقتی خواست از اینجا رد شود، با خودم او را به داخل حجره بیاورم. یک‌ ساعت، دو‌ ساعت همین‌طور منتظر بودم. دلم به حال خودم سوخت. با مِداد روی در حجره‌ام این شعر امام‌ علی (علیه السلام) را نوشتم:

مَساكينُ أَهلِ الفَقرِ حَتّى قُبورِهِم

عَلَيها تُرابُ الذُلِّ بَينَ المَقابِرِ

حتی قبرهای گدایانِ اهل محبت در بین قبرهای دیگر، بر رویش خاک ذلت نشسته است.

اگر انسان محبت پیدا کند، نمی‌دانی که چه اندازه حرص و جوش می‌خورد که یک برادر دینی پیدا کند. آنقدر برای دیدن مؤمنی انتظار می‌کشی که از مقابل درب خانۀ تو عبور کند. هم تو شوق دیدن او را داری و هم او شوق دیدار تو را دارد.

الآن در زمان غیبت هستیم. دوره‌ای که عالَم پر از ظلم و جور شده‌است. آن دوره‌ای که آقا می‌آید و دنیا را پر از عدل‌وداد می‌کند، آنقدر دِلَت می‌خواهد که روزی مؤمنی مهمانت بشود.