علوم قرآن و حدیث

هیچ نعمتی را از دست نمی دهیم مگر به خاطر گناه

امیرمومنان علی علیه السلام می فرماید:

و ايْمُ اللَّهِ مَا كَانَ قَوْمٌ قَطُّ فِي غَضِّ نِعْمَةٍ مِنْ عَيْشٍ فَزَالَ عَنْهُمْ إِلَّا بِذُنُوبٍ اجْتَرَحُوهَا لِأَنَّ اللَّهَ لَيْسَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ

وَ لَوْ أَنَّ النَّاسَ حِينَ تَنْزِلُ بِهِمُ النِّقَمُ وَ تَزُولُ عَنْهُمُ النِّعَمُ فَزِعُوا إِلَى رَبِّهِمْ بِصِدْقٍ مِنْ نِيَّاتِهِمْ وَ وَلَهٍ مِنْ قُلُوبِهِمْ لَرَدَّ عَلَيْهِمْ كُلَّ شَارِدٍ وَ أَصْلَحَ لَهُمْ كُلَّ فَاسِدٍ

به خدا سوگند، هیچ گروهی که در نعمت های فراوان هستند، آن نعمت را از دست نمی دهند مگر به خاطر گناهی که مرتکب شده اند

زیرا خداوند هیچگاه به بندگانش ظلم نمی کند [ خداوند اینگونه نیست که اگر نعمتی به گروهی داد، بی دلیل از آنها بگیرد]

پس اگر مردمی که دچار عذاب شده و نعمت ها از آنها گرفته شده است با نیت های خالص، به سوی پروردگار پناه برده و با دل های شکسته، خدا را بخوانند؛ قطعاً نعمت هایی که از دست داده اند به آنها بر می گردد و دوباره زندگی آنها، سامان می پذیرد

نهج البلاغه خطبه 178