قَالَ علیه السلام: یَهلِكُ فِيّ رَجُلَانِ مُحِبّ مُفرِطٌ وَ بَاهِتٌ مُفتَرٍ

قال الرضی و هذامثل قوله علیه السلام: هَلَكَ فِي رَجُلَانِ مُحِبّ غَالٍ وَ مُبغِضٌ قَالٍ

دو دسته دربارۀ من هلاک می شوند:

دوستی که تندروی می کند، و بهتان زننده‌ای که دروغ می بندد.

سیدرضی می گوید: این سخن مانند عبارت سابق آن بزرگوار: (هلك فی رجلان محب غال و مبغض قال) می باشد. دوست تندرو، مانند غلاه که زیاده از حد امام را ستوده و در طرف افراط بودند، و کسی که بهتان می زند و دروغ می بندد و او را کافر و خطاکار می شمارند، همچون خوارج که در طرف تفریطند. و این هر دو عمل دو صفت ناپسند و بیرون از فضیلت عدالتند. و قبلا معلوم شد که رذایل، پرتگاههای هلاکت اخروی هستند. و نظیر این سخن در پیش گذشت.

شرح حکمت 469 - حکمت های نهج البلاغه، ص473 شرح ابن میثم