قَالَ علیه السلام:

یأَتیِ عَلَی النّاسِ زَمَانٌ عَضُوضٌ یَعَضّ المُوسِرُ فِیهِ عَلَی مَا فِی یَدَیهِ وَ لَم یُؤمَر بِذَلِکَ قَالَ اللّهُ سُبحَانَهُ وَ لا تَنسَوُا الفَضلَ بَینَکُم تَنهَدُ فِیهِ الأَشرَارُ وَ تُستَذَلّ الأَخیَارُ وَ یُبَایِعُ المُضطَرّونَ وَ قَد نَهَی رَسُولُ اللّهِ صلی الله علیه و....

روزگاری بر مردم بیاید بسیار دشوار، که در آن زمان مالدار بر آنچه در دست دارد، سختگیر و بخیل باشد، در حالی که بر این مامور نشده. خداوند سبحان می فرماید: و لا تنسوا الفضل بینکم. یعنی احسان و فضل خدا را مابین خودتان فراموش نکنید. در آن روزگار، بدکاران گردنفرازی کنند، و نیکوکاران خوار شوند و با درماندگان معامله کنند، در حالی که پیامبر صلی الله علیه و آله از معامله با درماندگان نهی فرموده است). امام علیه السلام برای روزگار، نکوهش هایی نموده است:

1- کلمۀ (عضوض) را برای دنیا استعاره آورده است به اعتبار این که دنیا چون حیوان ناهموار، ناراحت کننده و گزنده است. وزن فعول در اینجا برای مبالغه است.

2- مالدار آنچه در دست دارد سخت می گیرد. کنایه از بخل وی از مال خود است، و برای درستی سخن خود: (و لم یومر بذلک)، یعنی: در حالیکه بدان مامور نشده است و به آیه ی مبارکۀ و لا تنسوا الفضل بینکم استدلال فرموده است، زیرا این آیه به استحباب صرف مازاد مال دلالت دارد، و این خود، با بخل در مال منافات دارد.

3- در آن روزگار، مقام بدان بالا می رود و نیکان خوار می گردند.

4- درماندگان، از روی جبر، با رهبران جور و ستمگران معامله کنند، و بر زشتی مطلب منع پیامبر را دلیل آورده است.

حکمت 468 نهج البلاغه