علوم قرآن و حدیث

قالَ علیه السلام

مَن شَکَا الحَاجَةَ إِلَی مُؤمِنٍ فَکَأَنّهُ شَکَاهَا إِلَی اللّهِ وَ مَن شَکَاهَا إِلَی کَافِرٍ فَکَأَنّمَا شَکَا اللّهَ.

هر کس از داشتن نیازی به نزد مومنی شکوه کند، چنان است که شکوه ی آن را به خدا نموده است و هر کس نزد کافری گله کند، مثل آن است که از خدا گله کرده است). گله ی مومن به مومن، کار بجایی است، زیرا نتیجه ی گله، کمک آن مومن است به رفع گرفتاری مورد نظر. و از مومن همین انتظار است برخلاف گله کردن نزد کافر.

امام (علیه السلام) به مورد اول ترغیب فرموده است با تشبیه کردن شکوه ی نزد مومن به شکوه ی نزد خدا، و وجه شبه آن است که مومن به منزله ی دوست خداست پس اگر در کاری که مربوط به خداست به او شکایت شود، مثل آن است که او را واسطه ی برآوردن گرفتاری خود نزد خدا قرار داده است، پس شکوه ی به مومن نظیر شکوه به خدا می باشد. و از مورد دوم برحذر داشته است با تشبیه نمودن آن به شکایت از خدا، وجه شبه آن است که کافر دشمن خداست، پس هر کس که نزد او شکوه می کند مثل آن است که از خدا نزد دشمنش شکایت برده است.

شرح حکمت 427

حکمت های نهج البلاغه, ص431, شرح نهج البلاغه